Gambit królowej

 

Liczba sezonów: 1

Lata emisji: 2020

Liczba odcinków w sezonie: 7

Obsada: Anya Taylor-Joy, Marielle Heller, Moses Ingram, 

Marcin Dorociński, Thomas Brodie-Sangster, Harry Mellink

Nie będę ukrywać, że wobec Gambitu królowej miałam ogromne oczekiwania wywołane mnóstwem entuzjastycznych recenzji jakie w ciągu ostatnich miesięcy czytałam w internecie oraz opiniami rodziny i znajomych, którzy również bardzo chwalili ten serial. Do oglądania zasiadłam zatem pełna entuzjazmu, nastawiona na poznanie fascynującej opowieści, dzięki której szachy wróciły do łask, stając się nagle modnym sposobem spędzania wolnego czasu. Niestety pierwsze odcinki sprawiły, że historia Elizabeth Harmon wydała mi się nieco sztampowa. Nie mam na myśli konkretnie  postaci szachistki zmuszonej na każdym kroku udowadniać, że jest godna rywalizacji z mężczyznami, ale raczej sposobu w jaki ta opowieść została skonstruowana. 

Bosch (sezon 1-6) + The 100 (sezon 4) + The Last Dance

 

Liczba sezonów: 6 (siódmy w przygotowaniu)

Lata emisji: 2014-2021

Liczba odcinków w sezonie: 10

Obsada: Titus Welliver, Jamie Hector, Amy Aquino, Lance Reddick,

Madison Lintz, Sarah Clarke, Troy Evans, Gregory Scott Cummins

Zaczęłam oglądać ten serial za namową męża, który widział pięć sezonów i przekonywał, że koniecznie powinnam rzucić na niego okiem. Przyznam, że początkowo sceptycznie podchodziłam do tego pomysłu, bo o Boschu raczej nie jest głośno i wydawało mi się, że to dość przeciętna produkcja. Wiecie, taki średniak, któremu można poświęcić czas, jeśli akurat nie ma nic ciekawszego w planach. O, jakże się myliłam! Pierwszy sezon zaczęłam w połowie listopada i nie spojrzałam na żaden inny tytuł dopóki nie poznałam wszystkich dostępnych odcinków. Co więcej, w oglądanie zaangażowała się cała rodzina, bo Bosch zaciekawił nie tylko mnie, ale także rodziców i ponownie męża, który stwierdził, że tak właściwie to nie zaszkodzi jak sobie tę historię odświeży. Przez kilka weekendów (i nie tylko) siadywaliśmy w czwórkę na kanapie, pochłaniając po kilka odcinków, a kulminacja naszego binge-watchingu miała miejsce w Sylwestra, kiedy całą noc poświęciliśmy na oglądanie szóstego sezonu. Dosłownie całą, bo zrobiliśmy tylko piętnastominutową przerwę w okolicach północy na symboliczny toast. Szaleństwo! Ale naprawdę warto było. 

Opowieść podręcznej (sezon 1) + Freud + Tabula rasa

Liczba sezonów: 3 (czwarty w przygotowaniu)

Lata emisji: 2017-

Liczba odcinków w pierwszym sezonie: 10

Obsada: Elisabeth Moss, Yvonne Strahovski, 

Joseph Fiennes, Alexis Bledel, Max Minghella

 

Na początku tego roku przeczytałam Opowieść podręcznej, ale niestety nie dołączyłam do grona fanów tego tytułu. Spodziewałam się emocjonalnego tąpnięcia i historii, od której nie można się oderwać a otrzymałam specyficzną powieść pełną niedopowiedzeń oraz niejasności. Pomimo tego wątek opresji kobiet zainteresował mnie na tyle, że bez wahania sięgnęłam po serial inspirowany książką Margaret Atwood. Nie będę ukrywać, że na moją decyzję wpłynęły również liczne pozytywne recenzje tej produkcji oraz opinie znajomych, wśród których byłam ostatnią osobą niezaznajomioną z tematem. Kiedy wreszcie zabrałam się do oglądania, dosłownie przepadłam. Już po pierwszym odcinku wiedziałam, że ten sezon prezentuje dopracowaną, ogromnie poruszającą i angażującą opowieść o piekle kobiet, funkcjonowaniu totalitarnego państwa oraz wydarzeniach doszczętnie rujnujących życie bohaterów.

Chilling Adventures of Sabrina (sezony 1-3)

Liczba sezonów: 3 (czwarty w przygotowaniu)

Lata emisji: 2018-2020

Obsada: Kiernan Shipka, Miranda Otto, Lucy Davis, Ross Lynch, 

Michelle Gomez, Richard Coyle, Tati Gabrielle, Chance Perdomo

Rozpoczynając oglądanie Chilling Adventures of Sabrina nie bardzo wiedziałam czego mogę spodziewać się po tej produkcji. Czytałam, że serial zupełnie nie przypomina uroczego sitcomu Sabrina nastoletnia czarownica, który oglądałam pod koniec lat 90., a na podstawie trailera pierwszego sezonu wywnioskowałam, że historia może być naprawdę mroczna, mimo że została skierowana raczej do nastoletniej widowni. Dotarłam do informacji, że showrunnerem jest Roberto Aguirre-Sacasa – scenarzysta między innymi Riverdale, Supergirl oraz nowej wersji Carrie, a fabułę produkcji luźno oparto o wydarzenia z komiksu o tym samym tytule. Niestety nie znam wymienionych dzieł, więc te dane raczej nie rozjaśniły mi sytuacji, dlatego bez zbędnej zwłoki postanowiłam zapoznać się z serialem i na własnej skórze przekonać czy Chilling Adventures of Sabrina to produkcja warta uwagi.

Van Helsing + October Faction + Drakula

Van Helsing - sezony 1 - 4

 

Liczba sezonów: 4 (piąty w przygotowaniu)

Lata emisji: 2016-

Obsada: Kelly Overton, Jonathan Scarfe, Christopher Heyerdahl, 

Missy Peregrym, Rukiya Bernard, Aleks Paunovic

Kiedy w marcu okazało się, że szalejący w Europie wirus wysłał mnie na przymusowy home office, odizolował od rodziny i znajomych oraz pozbawił pozadomowych rozrywek, postanowiłam poszukać odmóżdżającego serialu, który z jednej strony oderwie mnie od rzeczywistości, ale z drugiej jakoś będzie łączył się z tematyką apokalipsy. Wiem, że wiele osób w tamtym czasie nadrabiało zaległości, sięgając po różne „kultowe” produkcje, na które dotąd brakowało im czasu. Wzięciem cieszyły się też rozluźniające i redukujące stres komedie. Jednak ja byłam poirytowana na samą myśl, że miałabym poznawać opowieść osadzoną w normalnej rzeczywistości i wypełnioną bohaterami mogącymi ot tak po prostu wyjść do kina czy kawiarni. W związku z tak postawionymi warunkami mąż zaproponował wspólne oglądanie serialu Van Helsing. Zgodziłam się i na fali mojego podłego humoru obejrzeliśmy wszystkie wyprodukowane dotąd sezony, mimo że to naprawdę kiepski serial.

Nawiedzony dom na wzgórzu + The Boys

Nawiedzony dom na wzgórzu (The Haunting of Hill House) - sezon 1

Liczba sezonów: 1 (drugi w produkcji)

Lata emisji: 2018 -

Obsada: Carla Gugino, Victoria Pedretti, Henry Thomas, 

Kate Siegel, Michiel Huisman, Timothy Hutton

W zeszłym roku czytałam Nawiedzony dom na wzgórzu Shirley Jackson i być może pamiętacie, że powieścią byłam bardzo rozczarowana. W komentarzach do recenzji kilka osób pisało o serialu, wspominając, że w zasadzie nie ma związku z książką i warto się nim zainteresować. Nie ukrywam, że netfliksową produkcję miałam na oku już od dawna, więc bez zbędnej zwłoki zabrałam się za oglądanie. Faktycznie serialowa opowieść nie ma prawie nic wspólnego z pierwowzorem, ponieważ oprócz imion bohaterów czy naprawdę subtelnych nawiązań do utworu Jackson, nic się nie pokrywa. Widz poznaje protagonistów, o których początkowo wiadomo niewiele ponad to, że mają poważne kłopoty w różnych aspektach swojego życia. Pięcioro rodzeństwa raczej nie utrzymuje ze sobą serdecznych kontaktów. Każde z nich na swój własny sposób próbuje poradzić sobie z traumą z dzieciństwa i wydarzeniami, które na zawsze zmieniły ich rodzinę. Steve jest poczytnym pisarzem, ale przechodzi trudny okres w małżeństwie, Shirley prowadzi kiepsko prosperujący dom pogrzebowy, Theodora pracuje jako psycholog dziecięcy, jednak sama nie uporała się z demonami z przeszłości, Luke po raz kolejny wylądował na odwyku, ale to Nell radzi sobie najgorzej ze wszystkich. Kobieta cierpi na paraliże senne, widzi też przerażającą zjawę, która prześladowała ją w domu na wzgórzu. Pewnego wieczora nie wytrzymuje i roztrzęsiona wraca do posiadłości, od której zaczął się koszmar jej rodziny.

Smętarz dla zwierzaków + seriale: Dom w górach i Kingdom

Reżyseria: Kevin Kolsch, Dennis Widmyer

Scenariusz: Jeff Buhler

Obsada: Jason Clarke, Amy Seimetz, John Lithgow, Jeté Laurence

Premiera w Polsce: 3 maja 2019

 

Wybrałam się na seans z lekką obawą i bez specjalnych oczekiwań. Miałam po prostu nadzieję, że nowa ekranizacja powieści, od której zaczęło się moje zainteresowanie twórczością Kinga, będzie na tyle porządna, że z kina wyjdę w poczuciu dobrze spędzonego czasu. Myślę, że ten cel udało się osiągnąć, ponieważ Smętarz dla zwierzaków obejrzałam z zaciekawieniem, ale z pewnością nie jest to film bez wad. Twórcy zaczerpnęli z książkowego oryginału mnóstwo wątków oraz pomysłów, umieszczając w swojej produkcji wszystkie najważniejsze momenty, jednak nie mogę powiedzieć, żeby to była trafna decyzja. W mojej ocenie film nie powinien bezmyślnie powielać tego, co już zostało zawarte w powieści, ponieważ nie wystarczy sporządzić listę obowiązkowych punktów do pokazania na ekranie, a potem odhaczać kolejne elementy, by całość była dla widza atrakcyjna. Rozumiem, że to indywidualna kwestia, ale zdecydowanie lepiej ogląda mi się produkcje reinterpretujące zamysł pisarza lub pokazujące nowe spojrzenie na pewne tematy ujęte w oryginale, niż kopiujące to, co już znam. Dlatego też odniosłam wrażenie, że reżyserzy nie wykorzystali potencjału medium filmowego.

Co oglądałam, kiedy nie czytałam? Część druga

Przyszedł czas na podzielnie się opinią o kolejnych serialach, które oglądałam w trakcie blogowej przerwy. Jeśli nie orientujecie się, o co chodzi, odsyłam do tego wpisu. Bez zbędnego przedłużania, zapraszam do lektury moich recenzji i dyskusji w komentarzach :)

Co oglądałam, kiedy nie czytałam? Część pierwsza

Jeśli czytaliście mój wpis podsumowujący miniony rok to pewnie wiecie, że w trakcie przerwy od blogowania, nie czytałam prawie wcale. Ale za to mogę pochwalić się nadrobieniem zaległości filmowych i serialowych, czemu sprzyjała decyzja o wykupieniu abonamentu na Netfliksie. Bardzo długo wzbraniałam się przed tym, sądząc, że nielimitowany dostęp do tylu produkcji pochłonie cały czas wolny i sprawi, że dla seriali zacznę zarywać noce. Jednak ostatecznie uległam pokusie i żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej. Noce przesypiam spokojnie, kontroluję czas spędzany przed telewizorem, wiec na razie czarne scenariusze się nie sprawdziły :). Nie chcę rozpisywać się na temat zalet posiadania Netfliksa (a tych jest naprawdę sporo), dlatego przejdę od razu do rzeczy, czyli krótkiego przeglądu ostatnio obejrzanych produkcji. Z konieczności ograniczę się tylko do seriali, bo filmów widziałam po prostu zbyt wiele, żeby o wszystkich napisać. 

Jessica Jones, sezon 1

Liczba sezonów: 2 (premiera drugiego sezonu 8 marca)

Lata emisji: 2015 -

Obsada: Krysten Ritter, Rachel Taylor, Mike Colter, 

David Tennant, Carrie-Ann Moss

Początek roku upływa mi na poznawaniu serialowych superbohaterskich produkcji. Oglądam czwarty sezon The Flash, przymierzam się do drugiej odsłony Daredevila, a niedawno nadrobiłam Jessikę Jones. Zainteresowanie ostatnim tytułem zawdzięczam poleceniom zaufanej osoby, która jednoznacznie stwierdziła, że ta historia trafi w mój gust, oraz opiniom głoszącym, że tytułowa bohaterka znacząco wyróżnia się na tle innych postaci obdarzonych mocami. Jessikę Jones widz poznaje w prawdopodobnie najgorszym momencie jej życia. Kobieta jest złamana psychicznie, zastraszona, swoje problemy i smutki topi w alkoholu, katując się dodatkowo rozpamiętywaniem przeszłości. Wydaje się, że jedyną rzeczą trzymającą ją na powierzchni jest chęć zemsty na mężczyźnie posługującym się pseudonimem Kilgrave. To przez niego Jessica straciła dotychczasowe życie, ponieważ zawładnął jej umysłem, doprowadzając na skraj załamania nerwowego. Wprawdzie bohaterce udało się wyzwolić, ale to tylko czasowe odroczenie. Prędzej czy później Kilgrave znów się o nią upomni, więc kobieta musi uderzyć jako pierwsza i ostatecznie zwyciężyć.

The Flash, sezon 3

Liczba sezonów: 4

(premiera czwartego sezonu w październiku)

Lata emisji: 2014 -

Obsada: Grant Gustin, Danielle Panabaker, Carlos Valdes,
Jesse L. Martin, Tom Cavanagh, Candice Patton, Tom Felton

Trzeci sezon Flasha oglądałam na bieżąco, ale długo zwlekałam z pisaniem recenzji ze względu na złość jaka ogarnęła mnie po finałowym odcinku. Ze smutkiem stwierdzam, że scenarzyści cierpią na przykrą przypadłość objawiającą się marnowaniem świetnie zapowiadających się pomysłów, wątków oraz relacji między bohaterami. Do połowy sezonu serial śledziłam z ogromnym zainteresowaniem i napięciem, ponieważ zarówno zarys głównej intrygi, jak i poboczne historie prezentowały się ciekawie i nieszablonowo. Niestety kolejne odcinki pokazały, że twórcy lubują się w niepotrzebnym przeciąganiu wydarzeń i nie zawsze panują nad logicznym wytłumaczeniem motywacji postaci. Muszę zaznaczyć, że nie wszystko poszło źle, o czym piszę w dalszej części recenzji, ale nie ukrywam, że zakończenie bardzo mnie rozczarowało. 

Scream, sezon 2

Liczba sezonów: 3 (premiera trzeciego w tym roku)

Lata emisji: 2015-

Obsada: Willa Fitzgerald, Bex Taylor-Klaus, 

Amadeus Serafini, John Karna, Carlson Young

 

Pierwszy sezon Scream był swego rodzaju eksperymentem, ponieważ w formie kilkunastoodcinkowego serialu przedstawiono historię, wpisującą się w ramy typowego slashera. Na dodatek fabułę oparto o kultową serię Wesa Cravena, co również było dość ryzykownym posunięciem, bo filmowy Krzyk to marka sama w sobie, więc twórcy musieli zdawać sobie sprawę z oczekiwań fanów. Od początku sceptycznie podchodziłam do tego tytułu, ale ku mojemu zaskoczeniu, zaangażowałam się w przygody nastolatków walczących z seryjnym zabójcą, z przyjemnością odnotowując kolejne nawiązania do znanych filmów grozy oraz śledząc dialogi poświęcone schematom gatunkowym horroru. Ostatni epizod pierwszej serii nie wyjaśnił wszystkich niewiadomych, więc z niecierpliwością czekałam na kontynuację. Akcja drugiego sezonu rozpoczyna się kilka miesięcy po tragicznych wydarzeniach w Lakewood. Emma Duvall wraca do domu, do szkoły i przyjaciół, wspierających ją w odzyskaniu równowagi i zapomnieniu o masakrze. Wydaje się, że wszyscy bohaterowie poradzili sobie z traumą – każdy na swój sposób, ale jednak na tyle skutecznie, by wrócić do normalności. Niestety spokój nie trwa długo, ponieważ zamaskowany morderca powraca, zabijając kolejne osoby, dręcząc Emmę i manipulując jej bliskimi. 

Slasher, sezon 1

Liczba sezonów: 1

Lata emisji: 2016-

Obsada: Katie McGrath, Brandon Jay McLaren, Dean McDermott,

Steve Byers, Rob Stewart, Enuka Okuma

W kinach ze świecą szukać horroru opierającego się na slasherowych schematach, ale nie oznacza to, że opowieści o psychopatycznych mordercach atakujących grupę nastolatków odeszły do lamusa. Wprawdzie dziś widz raczej nie uświadczy dzieła na miarę klasycznych tytułów takich jak Teksańska masakra piłą mechaniczną, Halloween, Piątek trzynastego, Koszmar z ulicy wiązów czy Krzyk, ale po serii mniej lub bardziej udanych remake’ów kultowych filmów, twórcy wpadli na inny pomysł – przenieśli slasher do serialu. Kiedy pojawiła się produkcja o wymownym tytule Scream, miałam obawy czy taka historia, rozciągnięta na kilkanaście epizodów, może być atrakcyjna i zajmująca. Okazało się, że tak, ponieważ dość ciekawie wykorzystano najważniejsze założenia gatunku, doprowadzając nawet do powstania drugiego sezonu. Myślę, że jeszcze za wcześnie, by mówić o modzie na telewizyjne odsłony slasherów, ale ewidentnie coś jest na rzeczy, o czym świadczy zwiększająca się liczba produkcji, w których intryga skupia się na odkryciu tożsamości zamaskowanego, okrutnego mordercy terroryzującego mieszkańców niewielkiego, pozornie sielskiego miasteczka.

The Flash, sezon 2

Liczba sezonów: 3

(premiera trzeciego sezonu w październiku)

Lata emisji: 2014 -

Obsada: Grant Gustin, Danielle Panabaker, Carlos Valdes, 

Jesse L. Martin, Tom Cavanagh, Teddy Sears, Violett Beane

Pierwszy sezon serialu The Flash okazał się dla mnie ogromną niespodzianką. Spodziewałam się przeciętnej, nieskomplikowanej i raczej mniej niż bardziej angażującej uwagę historii, a otrzymałam ciekawych bohaterów, mnóstwo intrygujących wątków i dawkę pobudzających do myślenia refleksji. Opowieść rozpoczęła się dość niepozornie, ale z odcinka na odcinek stawała się coraz bardziej dynamiczna, nieprzewidywalna i interesująca, co sprawiło, iż ostatnie epizody oglądałam z wypiekami na twarzy, emocjonując się każdą zmianą w życiu protagonistów. Nic więc zaskakującego w tym, że od drugiego sezonu oczekiwałam co najmniej powtórki z rozrywki, a tak naprawdę szykowałam się na serialową bombę, wznoszącą superbohaterską produkcję na poziom, w którym nie ma miejsca na absurdalne czy nielogiczne rozwiązania fabularne. Niestety kontynuacja losów Barry’ego Allena i jego przyjaciół okazała się dość daleka od moich wyobrażeń. Wprawdzie Flash nadal pozostaje tytułem godnym uwagi, ale do drugiego sezonu wkradł się marazm oraz coś na kształt niezdecydowania twórców, jakby scenarzyści nagle stracili pewność czy kierunek jaki obrali dla fabuły jest tym właściwym. Jak możecie się domyślać, z takiego rozchwiania nie wyniknęło wiele dobrego.

Fear The Walking Dead, sezon 1

Liczba sezonów: 2 

(premiera drugiego sezonu 10 kwietnia)

Lata emisji: 2015 -

Liczba odcinków w pierwszym sezonie: 6

Obsada: Kim Dickens, Cliff Curtis, Alycia Debnam-Carey

Frank Dillane, Elizabeth Rodriguez

Kiedy w zeszłym roku usłyszałam, że przerwę pomiędzy kolejnymi sezonami mojego ukochanego The Walking Dead, wypełni produkcja utrzymana w ramach tego samego uniwersum, byłam bardzo sceptycznie nastawiona do tego pomysłu. Przecież nikt nie zastąpi genialnych, w większości przeniesionych na ekran z komiksowego pierwowzoru, bohaterów ani nie odtworzy nieprawdopodobnie emocjonujących i intensywnych wydarzeń. Po co więc produkować kolejny serial bazujący na przetrwaniu w świecie opanowanym przez zombie? Cóż, odpowiedź jest prosta – dla pieniędzy. Nie mam wątpliwości, że Fear The Walking Dead to odcinanie kuponów od sukcesu opowieści o perypetiach grupy Ricka Grimesa, desperacko walczącej o przeżycie oraz zachowanie namiastki człowieczeństwa w obliczu upadku cywilizacji. Niemniej ciekawość zwyciężyła i obejrzałam pierwszy sezon składający się z zaledwie sześciu odcinków.

The Flash, sezon 1

Liczba sezonów: 2

Lata emisji: 2014 -

Obsada: Grant Gustin, Danielle Panabaker, Carlos Valdes, 

Jesse L. Martin, Tom Cavanagh

Wspominałam kiedyś, że nie należę do wielbicielek historii o superbohaterach, ale wygląda na to, że już niedługo będę musiała zweryfikować swój pogląd na opowieści o postaciach obdarzonych przeróżnymi nadludzkimi mocami. Zaczęło się od Batmana, którego losy zainteresowały mnie na tyle, że zgromadziłam kilka gier komputerowych z nim w roli głównej, a także obejrzałam filmy oraz animowany serial poświęcony Mrocznemu Rycerzowi. Komiksy wciąż przede mną, ale już się nie zarzekam, że po to medium nie sięgnę. Niedawno dałam się namówić na śledzenie przygód zupełnie innego superbohatera i absolutnie nie żałuję, wręcz przeciwnie – cieszę się, że zdecydowałam się wyjść poza swoje ulubione tytuły i niespodziewanie zaangażowałam w perypetie Barry’ego Allena, czyli tytułowego Flasha. Produkcja powstała jako spin-off serialu Arrow, (który odrzucił mnie po kilku odcinkach pierwszego sezonu), ale zdaje się, że jest równie popularna i dobrze oceniana, co poczynania strzelającego z łuku Olivera Queena.

Scream, sezon 1

Liczba sezonów: 2 (premiera drugiego w tym roku)

Lata emisji: 2015-

Obsada: Willa Fitzgerald, Bex Taylor-Klaus, 

John Karna, Carlson Young

W jednym z pierwszych odcinków Scream bohaterowie rozważają czy możliwe jest udane przeniesienie konwencji slashera do serialu. Jestem przekonana, że na długo przed wspomnianą sceną również większość widzów zastanawiała się nad tym samym zagadnieniem, ponieważ wtłoczenie klasycznej opowieści o mordercy dokonującym masakry na grupie nastolatków w serialowe ramy, a także okrzyknięcie tej historii nawiązaniem do kultowej serii Krzyk, to dość ryzykowne posunięcie. Okazało się jednak, że z tego pozornie skazanego na porażkę pomysłu udało się twórcom wyjść obronną ręką, mimo że Scream nie jest produkcją bez wad. Akcję umiejscowiono w niewielkim miasteczku Lakewood, którego spokój zakłóca wiadomość o brutalnym morderstwie jednej z uczennic pobliskiej szkoły średniej. Przyjaciele Niny Patterson podejrzewają, że jej śmierć ma związek z pewnym amatorskim filmem wideo, który „przypadkowo” wyciekł do sieci. Gdy ginie również jedna z bohaterek feralnego nagrania, nastolatkowie uświadamiają sobie, że także oni znajdują się w niebezpieczeństwie. Na dodatek zabójca poczyna sobie coraz śmielej, wyraźnie dając im do zrozumienia, że to dopiero wstęp do jego makabrycznej gry.

iZombie, sezon 1

Liczba sezonów: 2

Lata emisji: 2015-

Obsada: m.in. Rose McIver, Rahul Kohli, 

Malcolm Goodwin, David Anders

Kiedy wybuchł istny popkulturowy szał na wampiry i wilkołaki, a co za tym idzie wszelkie romantyczne konfiguracje pomiędzy nimi a śmiertelnikami, miałam nadzieję, że ten trend nie potrwa długo. Na miejscu zabójczo przystojnych krwiopijców czy pociągających zmiennokształtnych, chciałam zobaczyć masy gnijących, rozkładających się ciał, które zbliżają się do ludzi wyłącznie w celu skonsumowania ich mózgów. Wygląda na to, że wreszcie się doczekałam! W ostatnim czasie zombiaki znów stały się popularne, o czym świadczy chociażby fakt, że obecnie emitowane są co najmniej cztery seriale z nieumarłymi w rolach głównych. Oczywiście moda na dany motyw ma też swoje ciemne strony, bo jak grzyby po deszczu wyrastają teksty słabe i do bólu schematyczne, ale cóż, nie będę narzekać tylko cierpliwie odsiewać ziarno od plew w poszukiwaniu takich perełek jak iZombie.

The Following, sezon 1

Liczba sezonów: 3

Lata emisji: 2013-2015

Obsada: m.in. Kevin Bacon, James Purefoy,

 Natalie Zea, Valorie Curry

Jeszcze do niedawna nie poświęcałam wielkiej uwagi serialom. Uważałam, że śledzenie kolejnych sezonów zabiera zbyt dużo czasu, a ponadto irytowało mnie, że większość z telewizyjnych produkcji albo zostaje zawieszona i opowieść urywa się w bezsensownym momencie (Jericho), albo staje się zbyt przekombinowana i wyraźnie widać, że po czasie scenarzyści już sami nie wiedzą, co wymyślać, żeby jeszcze coś z danego tytułu wycisnąć (Prison Break). Jednak po obejrzeniu Breaking Bad zainteresowałam się serialami na nowo i odkryłam, że wśród nich są historie prezentujące nową jakość i grzechem byłoby nigdy ich nie poznać. Jeszcze stanowczo za wcześnie, żeby stwierdzić czy The Following stanie się jednym z moich ulubionych tytułów, ale z całą pewnością mogę przyznać, że pierwszy sezon dostarczył mi ogromnej dawki emocji, napięcia oraz informacji o tym jaką władze nad innymi może zyskać człowiek wyróżniający się charyzmą i doskonałą znajomością ludzkich słabości.

Boardwalk Empire (Zakazane imperium), sezony 1-5

Liczba sezonów: 5

Lata emisji: 2010-2014

Obsada: m.in. Steve Buscemi, Kelly Macdonald, 

Michael Shannon, Gretchen Mol

W styczniowym poście poświęconym moim planom na 2015 rok, napisałam, że chcę wreszcie nadrobić serialowe zaległości i zacząć publikować recenzje produkcji, które uda mi się obejrzeć. Miałam zamiar dość szybko uporać się z kilkoma tytułami i skrobnąć parę słów na ich temat, ale jak to u mnie bywa, zamiary sobie, a życie sobie. Ale dość tego narzekania, bo wreszcie udało mi się obejrzeć wszystkie sezony Boardwalk Empire, co oznacza, że debiutuję w roli samozwańczej recenzentki seriali :) Zadanie mam o tyle ułatwione, że będę głównie chwalić, ponieważ gangsterska historia osadzona w burzliwych czasach prohibicji wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie i ubolewam nad tym, że więcej odcinków już nie powstanie. Wprawdzie Zakazane imperium nie oczarowało mnie tak jak The Walking Dead czy Breaking Bad (o których też mam nadzieję coś napisać), ale i tak uważam, że to jedna z lepszych telewizyjnych produkcji, jaką miałam okazję oglądać.