Wydawnictwo: Rebis
Liczba stron: 440
Pierwsze wydanie: 2021
Polska premiera: 2022
Do przeczytania debiutanckiej
powieści Bethany Clift przekonało mnie kilka rzeczy. Po pierwsze, lubię postapokaliptyczne
historie, a w tej powieści motywem przewodnim jest koniec świata spowodowany
śmiercionośnym wirusem, co w dobie wciąż trwającej pandemii mocno działa na
wyobraźnię. Po drugie, tytuł wydał mi się szalenie intrygujący w kontekście
tematyki tej książki, a po trzecie, na okładce napisano, że jest to opowieść
„podnosząca na duchu”, więc moje zainteresowanie lekturą dodatkowo wzrosło.
Autorka wciąga czytelnika w wykreowany świat niemal od razu. Bez zbędnych
wstępów zostałam wrzucona do rzeczywistości, w której świat zmaga się z kolejną
epidemią tajemniczego wirusa. Choroba zaczyna się niewinnie, bo od kataru i
początkowo daje symptomy zwyczajnego przeziębienia lub grypy. Jednak z każdym
kolejnym dniem pacjent czuje się coraz gorzej. Wirus niszczy organy wewnętrzne,
doprowadza do udaru lub ataku serca, wywołuje krwawienia oraz ból sprawiający,
ze zarażony kona w męczarniach. Wszystko trwa nie dłużej niż tydzień, dlatego
media nazwały nową zarazę 6DM – sześć dni maksimum. Główna bohaterka jest
świadkiem upadku cywilizacji jaki dokonał się zaledwie w kilka tygodni. Wirus
najpierw opanował Stany Zjednoczone, potem Europę i resztę świata. Zanim
ktokolwiek tak naprawdę zareagował, było już po wszystkim. Protagonistka
straciła męża, rodziców, przyjaciół, sąsiadów. Sama jakimś cudem nie
zachorowała, ale wszystko wskazuje na to, że została ostatnim żyjącym
człowiekiem nie tylko w Londynie, ale w całym kraju, a może na całym świecie.
Kobieta wyrusza w podróż, by przekonać się jaka jest prawda i znaleźć odpowiedź
na pytanie, czy wciąż warto żyć, kiedy wszyscy inni odeszli.
