Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet - Antonina Tosiek

 

Wydawnictwo: Czarne

Liczba stron: 352

Pierwsze wydanie: 2025 

 

Zacznę przewrotnie od wymienienia czym ta książka nie jest, bo podobno część czytelników jest strasznie zadziwiona tym, co otrzymali sięgnąwszy po Przepraszam za brzydkie pismo. Otóż to nie są drugie Chłopki, nie jest to też wybór z pamiętników wiejskich kobiet nadesłanych na konkursy organizowane w przeszłości, nie jest to również lewacki woke reportaż, w którym autorka pastwi się nad mężczyznami (z „biednym” Wiesławem Myśliwskim na czele). Skoro mamy to wyjaśnione, mogę przejść do sedna, czyli stwierdzenia, że dawno nie czytałam tak poruszającej i świetnie opracowanej publikacji. Antonina Tosiek wykonała niesamowitą pracę, analizując setki rękopisów stworzonych często niewprawną ręką, napisanych z błędami i w warunkach, które dzisiaj zdają się jak opowieści o rzeczywistości sprzed wieków. Autorka weryfikowała opisywane fakty, rekonstruowała jak wyglądało życie na wsi w okresie międzywojnia, tuż po wojnie, w czasie PRL-u oraz w burzliwym okresie transformacji ustrojowej, oddając głos kobietom, które przez dekady nie były dla nikogo ważne. Bo co też może wiedzieć niewykształcona wiejska kobieta? Jak się okazuje bardzo wiele i naprawdę warto pochylić się nad tymi życiorysami.

Dearest - Jacquie Walters

 

Wydawnictwo: Little, Brown and Company

Liczba stron: 297

Pierwsze wydanie: 2024

Polska premiera: Brak

Flora jest świeżo upieczoną matką kilkutygodniowej dziewczynki o imieniu Iris. Bohaterka kocha córkę i zrobiłaby dla niej wszystko, ale nie ukrywa, że samodzielna opieka nad małą przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu jest szalenie wyczerpująca. Jej mąż Connor jest wojskowym i jeszcze przez jakiś czas będzie przebywać poza domem, więc Flora może liczyć tylko na siebie. Kobieta jest przemęczona oraz permanentnie niewyspana, więc początkowo właśnie na to zrzuca dziwne wrażenie bycia obserwowaną, a także fakt, że coraz trudniej odnaleźć się jej we własnym domu. Zapomina gdzie położyła różne rzeczy, które później odnajduje w nieoczywistych miejscach, słyszy osobliwe dźwięki, a nawet głos dochodzący z elektronicznej niani ustawionej w pokoju Iris. W pewnym szczególnie trudnym momencie kobieta orientuje się, że widzi swoją… wyobrażoną przyjaciółkę z dzieciństwa. Przed laty Zephie była jej towarzyszką i powiernicą sekretów, później w naturalny sposób zniknęła, gdy Flora zaczęła dorastać. Z jednej strony jej pojawienie się sprawia Florze ulgę, z drugiej jednak stanowi wyraźny sygnał, że bohaterka znajduje się w złym stanie psychicznym. Flora postanawia odezwać się do swojej matki, z którą nie rozmawiała od czterech lat, by odnowić kontakt i poprosić o pomoc. Jodi przyjeżdża już następnego dnia, ale dopiero wtedy zaczynają dziać się naprawdę dziwne rzeczy.

Victorian Psycho - Virginia Feito

 

Wydawnictwo: Mova

Liczba stron: 224

Pierwsze wydanie: 2025

Polska premiera: 2026 

Zostałam ofiarą marketingu, ponieważ kupiłam i przeczytałam Victorian Psycho skuszona pozytywnymi opiniami oraz postami na Instagramie, które wyskakiwały z każdego kąta, krzycząc jaka świetna, mroczna i przełamująca konwencje jest to powieść. Powinnam była zachować większą ostrożność, mając w pamięci fakt, że poprzednia książka Virginii Feito nie przypadła mi do gustu. Niestety porwała mnie fala promocyjnego entuzjazmu i tak oto skończyłam z lekturą, która potwornie mnie wynudziła, zniesmaczyła, a nawet spowodowała niewielki kryzys czytelniczy. Główną bohaterką jest Winifreda Notty, która przybywa do posiadłości Ensor House, by objąć posadę guwernantki. Pod jej opiekę trafiają młodszy Andrew i starsza Drusilla. Dzieci mają przyswoić wiktoriańskie ideały, a zatem otrzymać edukację dopasowaną do płci oraz wieku, a także przyjąć pobożną, cnotliwą postawę godną dobrze wychowanego młodzieńca oraz powabnej młodej damy. Problem tylko w tym, że Winifreda nie ma zamiaru odgrywać roli idealnej guwernantki, ponieważ zatrudniła się u pana Poundsa w konkretnym celu, bardzo odległym od nauczycielskich obowiązków.

Mam do pana kilka pytań - Rebecca Makkai

 

Wydawnictwo: Poznańskie

Liczba stron: 552 

Pierwsze wydanie: 2023

Polska premiera: 2023

Bodie Kane pojawia się w murach swojej dawnej szkoły, ponieważ została poproszona o zrealizowanie dwutygodniowego kursu z filmoznawstwa. Elitarne liceum Granby’ego w niektórych miejscach zmieniło się nie do poznania, w innych z kolei jakby czas się zatrzymał. Bodie znów czuje się jak nastolatka, która zupełnie tutaj nie pasuje. Wracają wspomnienia sprzed lat, w szczególności dotyczące sprawy śmierci jej współlokatorki. Pewnego marcowego dnia 1995 roku ciało Thalii zostało znalezione na szkolnym basenie. O dokonanie zbrodni posądzono czarnoskórego fizjoterapeutę Omara. Dochodzenie prowadzono szybko i niedokładnie, ale mężczyzna wkrótce trafił do więzienia. Teraz, ponad dwadzieścia lat od tamtych wydarzeń, przeszłość dopada Bodie za sprawą uczniów chcących przygotować podcast o śmierci Thalii. Pewna zdeterminowana nastolatka uważa, że Omar został niesłusznie skazany. Początkowo bohaterka z niedowierzaniem przyjmuje te rewelacje, ale im dłużej o tym myśli, tym bardziej sugestia uczennicy ją uwiera. Co, jeśli zabójstwa dokonał ktoś z licznego grona przyjaciół i znajomych Thalii? A może za wszystkim stoi jej chłopak Robbie? A gdyby tak przyjrzeć się bliżej pewnemu nauczycielowi, który pozwalał sobie na zbyt wiele w kontaktach z nieletnimi?

Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej - Kama Wojtkiewicz

 

Wydawnictwo: Agora

Liczba stron: 352

Pierwsze wydanie: 2026

Od kilku lat słucham podcastu prowadzonego przez Kamę Wojtkiewicz, więc kiedy tylko zobaczyłam informację, że napisała książkę, wiedziałam, że będę chciała ją przeczytać. Sobą zajęci (świetny tytuł!) to publikacja będąca moim zdaniem głosem rozsądku w świecie zdominowanym przez dwie skrajne narracje mówiące o tym, że albo musimy nieustannie pracować nad sobą, terapeutyzować się latami, by osiągnąć zrozumienie siebie i otaczającej nas rzeczywistości, albo powinniśmy zdecydowanie odrzucić pomysł pójścia na terapię, bo to tylko wyciąganie pieniędzy, a psychologia ma więcej wspólnego z wróżeniem z fusów niż prawdziwą nauką. Książka jest dość nietypowa w swojej formie, ponieważ składa się głównie z zapisu rozmów jakie autorka przeprowadziła z psychologami, psychoterapeutami, filozofami czy neurobiologami. Kama Wojtkiewicz jest autorką wstępu do każdej z części, odpowiada również za spisanie poszczególnych rozmów oraz formę w jakiej wywiady ostatecznie trafiły do książki.

Cudze dziecko - Daniel Hurst

 

Wydawnictwo: Filia

Liczba stron: 320

Pierwsze wydanie: 2025

Polska premiera: 2026

Avril ma wszystko – udane małżeństwo, świetną pozycję zawodową, piękny duży dom, a od paru godzin jest też szczęśliwą matką. Wprawdzie poród zakłóciły nieoczekiwane komplikacje, ale już jest po wszystkim, a słodki Luca leży w jej ramionach. W łóżku obok znajduje się inna kobieta ze swoim maleństwem, które niestety nie jest tak spokojnie. Całymi godzinami wrzeszczy jakby przyjście na ten świat było największą karą. Jego matka wydaje się Avril znajoma, ale bohaterka nie poświęca tej sprawie wiele namysłu, bo gdy tylko próbuje nawiązać kontakt wzrokowy z sąsiadką, tamta natychmiast zaciąga zasłonę przy łóżku, wyraźnie dając znak, że nie ma ochoty na rozmowę. Po powrocie do domu Avril i Bobby orientują się, że życie z dzieckiem jest znacznie trudniejsze niż przewidywali. Luca płacze niemalże przez całą dobę, a małżonkowie szybko zamieniają się w kłócącą się, wiecznie zirytowaną sobą nawzajem parę. Pewnego dnia Avril przypadkowo spotyka kobietę ze szpitala i nabiera podejrzenia, że dziecko znajdujące się w wózku nieznajomej to właśnie jej synek, którego tuliła pierwszej nocy.

Nie zapomnij nakarmić gołębi. Dziennik z Gazy - autor nieznany

 

Wydawnictwo: Znak Literanova

Liczba stron: 328

 Pierwsze wydanie: 2025 

Unikam śledzenia doniesień, które media nadają całą dobę, informując o kolejnych tragediach mających miejsce na świecie. Wojny, konflikty, kryzysy gospodarcze, wypadki, beznadziejne decyzje podejmowane przez najważniejszych polityków – codziennie można czymś się zmartwić, nabierając przeświadczenia, że nie czeka nas już nic dobrego. Nie unikam jednak książek objaśniających te wydarzenia oraz przybliżających losy ludzi, którzy znaleźli się w kryzysowej sytuacji. Zdecydowałam się przeczytać Nie zapomnij nakarmić gołębi. Dziennik z Gazy, wiedząc, że taką lekturę będę przeżywać, czując bezsilność, złość i niesprawiedliwość na myśl o tym ile wycierpieli mieszkańcy tego rejonu. Autorem, a jednocześnie głównym bohaterem tego reportażu jest anonimowy mężczyzna opisujący wydarzenia od momentu ostatniego zaostrzenia konfliktu w Gazie. Relacja urywa się po mniej więcej trzech miesiącach i chociaż czytelnik dowiaduje się na początku książki, że autor przeżył, brak domknięcia historii jest dodatkowo przejmujący, ponieważ dobitnie pokazuje, że ta wojna nie ma końca.