LiteraTura II

Na pewno pamiętacie, że w zeszłym roku odbyła się pierwsza edycja wydarzenia skierowanego do miłośników słowa pisanego zorganizowana przez Stowarzyszenie Sztukater. Cieszę się, że już w sierpniu LiteraTura zagości w kalendarzu imprez po raz drugi. Zobaczcie jakie atrakcje czekają na gości tym razem :)

LiteraTura II Strzelin 2014

Według założeń ogólnych, kultura jest przestrzenią, w której człowiek rozwija się i rośnie najpełniej. Oznacza to stwarzanie możliwości rozwojowych każdemu z nas, każdej grupie społecznej. Zależy nam na zwiększeniu uczestnictwa mieszkańców w kulturze w dwóch aspektach – czynnym i biernym. Chcemy, by kultura powstawała na różnych poziomach.

Dołączycie do nas?

W związku z nastawieniem kultury masowej na masowego odbiorcę, kultura ta musi być skierowana do osób w różnym wieku, o zróżnicowanym poziomie wykształcenia, doświadczenia, miejsca zamieszkania, osób należących nieraz do bardzo różnych grup społecznych.
Powyższe, szerokie i płynne określenie adresata produktów kultury masowej powoduje często odejście od tematów trudnych i kontrowersyjnych na rzecz prostej i przyjemnej rozrywki, która podobać się może prawie każdemu. Nic dziwnego więc, że kulturę masową często uznaje się za niosącą mało wartościowe i spłycone treści. Pora to zmienić!

Zapełnianie przestrzeni publicznej rozpoczynamy od 22 sierpnia we Wrocławiu!
 

W programie przewidziano między innymi:

Godzina 15:00 Matras, Świdnicka 28

Konferencja prasowa! 

*Spotkanie autorskie z Grahamem Mastertonem oraz pozostałymi zaproszonymi artystami,

*konkursy, gry, promocje,

*wspólne zwiedzanie miasta Wrocław, z przewodnikiem,

Godzina 20:00 Klub Muzyczny Od Zmierzchu Do Świtu, Krupnicza 15

*Koncert zespołu MENTAL SHUTDOWN!

Godzina 22:00 Wrocławska Fontanna, Hala Stulecia

*Multimedialny pokaz specjalny pt. "Marzenia"

Już 23/24 sierpnia Miasto i Gmina Strzelin otwiera przestrzeń publiczną dla każdego!
 

Godzina 14:00 Wielkie, wybuchowe, wystrzałowe, kulturalne otwarcie happeningu!

W programie przewidziano między innymi:

* Koncerty polskich i zagranicznych zespołów muzycznych – Majster Kat (Słowacja), Thermit, Deathinition, Rusted Brain, Ewa Bahrs, Beata Sielicka-Kowalska, Mental Shutdown (Norwegia) NoName, Friday Blues Band, Coś Tak O, Paul Dance,

*„Nauka przez zabawę” – Bum Bum Rurki (kolorowe muzyczne tuby) jako zabawa i edukacja muzyczna,
* Konkursy z nagrodami, trwające podczas całego wydarzenia,

* Spotkania z pisarzami, prezentacje pasji autorów oraz odczyty fragmentów autorów. Zaproszenie na wydarzenie przyjęli m.in. Adamkowicz Marek, Banach Iwona, Bancarzewska Wiesława, Bauer Ewa, Dryjer Marek, Georgiou Katarzyna, Gische Victoria, Hanaf Grażyna, Hybel Marcin, Kopsik Ewa, Krajewska Marta, Joć-Adamkowicz Iwona, Łysiak Edward, Madejek Monika, Malinowski Łukasz, Masterton Graham, Miśkiewicz Jolanta, Ponińska Dorota, Piekarska Małgorzata Karolina, Romanowska Kornelia, Sala Bartłomiej, Spadło Krzysztof, Sokół-Rudowska Monika, Skwarek-Gałęska Małgorzata, Szewczyk Katarzyna, Szymanowska Wanda, Śmigielska Krystyna, Śnieżkowska-Bielak Elżbieta, Tomaszewska Maria Zofia, Tomaszewski Mirosław, Turzyński Adrian, Wąsowicz Jacek, Wilczyńska Karolina, Wojciechowicz Juliusz, Zimowski Andrzej Ziemowit, Zychla Marek,

* Warsztaty i kursy artystyczne z zaproszonymi gośćmi,

* Spektakle warszawskiego Teatru Druga Sfera – „Czkawka” i „Morfina 0.05”,

* Występy regionalnych artystów scenicznych,

* Strefa rekreacyjno-sportowa dla dzieci i młodzieży (m.in. dmuchańce, "Strefa Bałaganu", Bajkowe Przedszkole, malowanie twarzy, bańki mydlane, gry i zabawy)

* Wystawa dzieł malarzy oraz artystów współczesnych,

* Strefa Welles (kultura i sztuka zdrowia i urody),

* Punkt krwiodawstwa,

* Kwesta charytatywna na rzecz Domu Dziecka w Górcu, z której dochód zostanie przeznaczony na zakup meblościanek.

* Pole namiotowe w Parku Staromiejskim dla obieżyświatów, turystów z daleka jak i z bliska,

* Strefa smażonej gastronomi (grille, parki piwne, zimne soki itp.),

 *Strefa taniej książki,

* Kiermasz wyrobów regionalnych oraz rękodzielniczych,

* Towarzyskie imprezy sportowe dla osób niepełnosprawnych,

* Kino pod chmurką - u nas zawsze świeci słońce! (przegląd kampanii społecznościowych)

* Kursy tańców latynoamerykańskich oraz technik samoobrony,

To tylko wybrane atrakcje z wyjątkowo bogatego programu!

Szczegółowe informacje na stronie:

https://www.facebook.com/Sztukater
oraz

www.sztukater.pl

Zapraszamy!

Organizator: Stowarzyszenie Sztukater, organizacja non-profit oraz partnerzy.
Telefon: 791-566-675
E-mail: info@sztukater.pl
Strona internetowa: www.sztukater.pl / http://facebook.com/Sztukater

Killer is Dead

Producent: Grasshopper Manufacture

Wydawca: Kadokawa Shoten Publishing

Gatunek: akcja, science-fiction

Data premiery: 27 sierpnia 2013

Jeśli znacie i lubicie produkcje studia Grasshopper Manufacture, to z czystym sumieniem mogę wam polecić Killer is Dead. Jestem przekonana, że fani gier sygnowanych nazwiskiem Goichiego Sudy nie będą rozczarowani, dlatego że w tym tytule znajduje się wszystko, co dla japońskiego twórcy charakterystyczne. Nie brakuje więc niezwykle widowiskowych potyczek z osobliwymi przeciwnikami; specyficznej, groteskowej estetyki; humoru, a także erotyki obecnej w jednym z trybów rozgrywki. Jeśli jednak nie mieliście wcześniej okazji poznać jakiejkolwiek gry powstałej we wspomnianym studiu lub w ogóle nie kojarzycie projektów Sudy 51, lepiej zastanówcie się chwilę zanim ruszycie do sklepów po własny egzemplarz Killer is Dead. Dlaczego zalecam ostrożność? Nie, wcale nie chcę odstraszyć potencjalnych graczy, bo jak się zaraz przekonacie, moja recenzja jest raczej pozytywna, ale mam świadomość, że nie wszystkim ten tytuł przypadnie do gustu.

 Kompozycja kadru poziom mistrzowski.

W przypadku gier akcji fabuła często schodzi na dalszy plan, ponieważ liczy się dynamiczna rozgrywka, która ma zaangażować niemal całą uwagę odbiorcy, więc pojawiająca się gdzieś w tle historia raczej nie należy do najistotniejszych elementów danego tytułu. Tak też jest z wątkiem fabularnym w Killer is Dead, ponieważ opowieść dotycząca głównego bohatera Mondo Zappy nie jest szczególnie porywająca. Najprościej rzecz ujmując – mężczyzna należy do grupy płatnych zabójców, których praca polega na eliminowaniu ze społeczeństwa wszelkich potworów, demonów i innych „czarnych charakterów”. Wszystkie egzekucje wykonywane są oczywiście w słusznej sprawie, bo dzięki nim świat zostaje oczyszczony z okrutnych tyranów, oszustów i szaleńców ogarniętych wizją uzyskania kontroli nad ludźmi. Bohater nie ma żadnych dylematów moralnych, działa jak robot bezlitośnie eliminując kolejnego przeciwnika. Jednak jak każdy twardziel, tak i Mondo ma swój słaby punkt. Mężczyzna utracił wspomnienia, nie pamięta ani kim był zanim stał się egzekutorem, ani w jaki sposób dołączył do grupy zabójców na zlecenie. 

 A to właśnie Mondo gotowy do wykonania zadania.

Jak już zaznaczyłam wcześniej wątek fabularny nie jest w tej grze najważniejszy, ale nie zmienia to faktu, że umieszczono sporo przerywników narracyjnych, dzięki którym gracz zyskuje informacje o kolejnych przeciwnikach do wyeliminowania, a także obserwuje jak stopniowo Mondo odzyskuje pamięć, co skutkuje ujawnieniem pewnego sekretu związanego z jego przeszłością. Fragmenty te nie należą do najkrótszych, ale ani razu nie odczuwałam znużenia dialogami czy też monologami poszczególnych postaci, więc uważam, że warto obejrzeć wszystkie te przerywniki do końca, żeby dokładnie wiedzieć, co i dlaczego trzeba zrobić. Ponadto niektóre są dość humorystyczne, inne nieco mroczne, więc o nudzie nie może być mowy. Skoro wspomniałam już o komizmie to muszę dodać, że w tej produkcji realizuje się on głównie poprzez dialogi protagonisty z kolejnymi bossami. Co ciekawe, co najmniej dwa razy twórcy przełamują czwartą ścianę, ponieważ Mondo otwarcie mówi o tym, że jest częścią wirtualnego świata, co wprowadza do rozgrywki dość specyficzną atmosferę.

 W tej grze większość miejsc wygląda co najmniej tak ładnie jak to.

Wszystkie walki zarówno z bossami jak i pomniejszymi przeciwnikami odbywają się w bardzo widowiskowy sposób. Bohater ma do dyspozycji katanę oraz własne, mechaniczne ramię przystosowane do zadawania ciosów specjalnych. Pokonanie wrogów nie nastręcza zbyt wiele trudności, ale żeby wyjść z każdego starcia bez szczególnego uszczerbku na zdrowiu, warto nauczyć się kilku przydatnych kombinacji pozwalających naprzemiennie unikać uderzeń oraz skutecznie atakować. Uniki są szczególnie ważne, ponieważ zazwyczaj antagoniści są znacznie więksi i silniejsi od głównego bohatera, więc jedyną szansą na ich pokonanie jest umiejętne blokowanie gradu ciosów oraz sprytne okrążanie wroga w poszukiwaniu jego najsłabszego punktu. Co jakiś czas można również uruchomić tryb furii pozwalający uzyskać przewagę nad oszołomionym i zdezorientowanym rywalem. Mondo nikomu nie okazuje litości, a sposobów zadawania śmierci ma wiele, z czego do ulubionych należy dekapitacja. Oczywiście przy każdym starciu krew leje się obficie, a w powietrzu wirują nie tylko wytrącone z rąk wrogów broń oraz fragmenty uzbrojenia, ale także odcięte kończyny przeciwników na dowód tego, że protagonista zna się na swojej robocie. Pokonanie poszczególnych bossów także ma spektakularny przebieg, dlatego że odbywa się w kilku etapach i za każdym razem potwór przemienia się w jeszcze bardziej odrażającą i groźną istotę.

 Krew tryskająca z przeciwników służy m.in. do leczenia obrażeń bohatera.

Amatorzy growych slasherów powinni być usatysfakcjonowani, ponieważ w Killer is Dead walczyć trzeba niemal na każdym kroku i to nie z byle kim, bo wśród przeciwników nie ma zwyczajnych, banalnych postaci. Gracz musi zmierzyć się między innymi z wampirem, opanowaną przez demona dziewczyną, gigantem niszczącym całe miasto, a także upiornym… pociągiem. Jak zwykle twórcom z Grasshopper Manufacutre nie zabrakło fantazji przy wymyślaniu kolejnych zadań oraz projektowaniu otoczenia, w którym poszczególne misje należy wykonać, dlatego w przerwach między pozbawianiem życia kolejnych antagonistów, podziwiałam uroki mrocznego zamczyska, pięknej willi znajdującej się na księżycu, krainy reprezentującej świat snów oraz kilka innych równie interesujących lokacji. Od gier, nad którymi pieczę sprawuję Suda 51 oczekuję nietypowej estetyki łączącej niepasujące z pozoru konwencje gatunkowe. Na szczęście recenzowany tytuł nie zawodzi pod tym względem i prezentuje dokładnie to, czego się spodziewałam, czyli radosne, nasycone barwy oraz błyszczące elementy skontrastowane z brutalnym przebiegiem rozgrywki. Myślę, że tylko w projektach Sudy można podziwiać krople krwi układające się w fantazyjne wzory, cienie na twarzach bohaterów, przywodzące na myśl estetykę kina noir oraz szereg absurdalnie kolorowych świecidełek potrzebnych do rozwijania umiejętności bohatera. Wszystko to tworzy nieco groteskową mieszankę, którą spotkać można niemal we wszystkich grach japońskiego twórcy.

Lepiej nie dociekać, co to za monstrum.

Z tego, co zdążyłam zaobserwować wynika, że Killer is Dead często obrywa od recenzentów za kontrowersyjny tryb Gigolo Mode polegający na tym, że Mondo musi uwieść kilka kobiet. Zgodzę się, że misji, w których zadaniem bohatera jest patrzenie na biust czy krocze swoich towarzyszek, a następnie obdarowywanie ich prezentami w nadziei, że piękne panie zgodzą się na wspólne spędzenie nocy, nie można nazwać wyrafinowanymi czy subtelnymi, ale dziwi mnie aż taka nagonka na tę grę. Produkcje Sudy 51 są specyficzne i chyba czas do tego przywyknąć, a nie rozpętywać burzę za każdym razem, gdy w dialogach padną komentarze o podtekście seksualnym lub na ekranie ukaże się skąpo odziana kobieta. Zresztą inspiracją w tworzeniu postaci głównego bohatera był James Bond, co też wiele tłumaczy. Jednak nie można zapominać, że Gigolo Mode służy głównie do otrzymywania nowych rodzajów broni. Jeśli Mondo uwiedzie którąś z kobiet, w nagrodę dostanie od niej dodatkowe uzbrojenie, które szybko okazuje się przydatne w walce z wymagającymi przeciwnikami.

 Ciekawe, co lubią wampirzyce. Kwiatki, czekoladki, a może biżuterię?

Nie ukrywam, że opisywana gra przypadła mi do gustu i z niecierpliwością czekam na kolejny tytuł promowany przez Goichiego Sudę, ale niestety produkcja nie jest bez wad. Najpoważniejszy minus dotyczy bardzo złej optymalizacji powodującej, że wersja na PC może napsuć użytkownikom krwi. Widać, że sterowanie jest dostosowane do konsoli, więc w trakcie grania na komputerze często irytowałam się na dziwne, zupełnie nieintuicyjne rozwiązania. Ale o ile taką niedogodność mogłabym jeszcze jakoś przełknąć, o tyle nie do wybaczenia są błędy skutkujące tym, że często albo dana misja nie chce się wczytać za pierwszym razem, albo nagle rozgrywka zostaje bez powodu przerwana, a cały postęp w grze utracony. Wprawdzie błędy nie zdarzają się nagminnie, ale mnie wystarczyło, że dwa razy zaczynałam to samo zadanie, żeby porządnie się zezłościć. Jako mniej poważne wady muszę wypunktować stanowczo za krótki czas rozgrywki, bo przejście tego tytułu nie trwa więcej niż 8 godzin, a także dość wyśrubowane wymagania związane z rozwojem postaci. Zanim zdołałam ulepszyć wszystkie cechy bohatera to gra się po prostu skończyła.

Akcja, akcja i jeszcze raz akcja.

Zgodnie z tym, co napisałam w pierwszym akapicie, polecam Killer is Dead fanom zwariowanych, nieco groteskowych a czasami nawet absurdalnych gier, w których nacisk położono na akcję, a nie rozbudowaną fabułę. Amatorzy widowiskowych pojedynków i oryginalnie wyglądających lokacji na pewno będą zadowoleni. Sama z pewnością wystawiłabym wyższą ocenę, gdyby tylko wersja na PC była bardziej dopracowana. Niestety tak nie jest, więc Killer is Dead może liczyć jedynie na mocną siódemkę.

Ocena: 7 / 10

 Grę otrzymałam dzięki uprzejmości portalu ŚwiatGry.pl

Kosogłos - Suzanne Collins

Wydawnictwo: Media Rodzina

Liczba stron: 376

Na listę noworocznych postanowień czytelniczych wpisałam punkt dotyczący szybkiego poznawania rozpoczętych serii, bo nie może być tak, że dany cykl czytam przez lata i w końcu zapominam, co działo się w pierwszych częściach i jakie emocje towarzyszyły mi w trakcie ich lektury. Połowa roku już za nami i niestety nie mogę pochwalić się imponującymi osiągnięciami ani w kwestii tego postanowienia, ani kilku innych, ale przynajmniej w końcu udało mi się skończyć trylogię Suzanne Collins. Igrzyska śmierci czytałam niespełna trzy lata temu i pamiętam, że książka wywarła na mnie duże wrażenie, o czym zresztą świadczy bardzo entuzjastyczna recenzja. Kontynuacja nadal mi się podobała, chociaż maksymalnej noty wystawić już nie mogłam. Teraz wreszcie przyszedł czas na ostatni tom i od razu mogę zdradzić, że odebrałam go pozytywnie, mimo że bez pewnych zgrzytów się nie obyło.

Katniss Everdeen przetrwała Głodowe Igrzyska, przetrwała też Ćwierćwiecze Poskromienia, które miało przypomnieć wszystkim obywatelom Panem, że władza Kapitolu wciąż jest potężna i nikt w państwie nie może czuć się bezpieczny, nawet jeśli należy do grupy zwycięskich Trybutów. Po dramatycznych wydarzeniach opisanych w poprzedniej części dziewczyna została przeniesiona do dystryktu, który według informacji podawanych przez władze od dawna nie istnieje. Wydaje się, że w Trzynastce zarówno Katniss jak i jej bliskim nic nie grozi, ale czy na pewno tak jest? Czy wszystkim rebeliantom zależy na obaleniu prezydenta Snowa i skończeniu z rządami tyranii? Bohaterka musi szybko znaleźć odpowiedzi na te pytania, ponieważ staje się Kosogłosem – symbolem buntu przeciwko dotychczasowej władzy i osobą zagrzewającą do walki o wolność, co sprawia, że niespostrzeżenie może stać się jedynie pionkiem w rękach doświadczonych polityków niewahających się wykorzystać jej pozycji do własnych celów.

W poprzedniej części Suzanne Collins skupiła się na podkreśleniu okrucieństwa i potęgi władz sprawiających, że w państwie Panem niezwykle ciężko żyło się wszystkim, którzy w jakiś sposób próbowali przeciwstawić się systemowi. Natomiast w ostatnim tomie pisarka położyła nacisk na pokazanie jak imperium prezydenta Snowa stopniowo chyli się ku upadkowi. Zgodnie z moimi przewidywaniami Kosogłos opowiada o wojnie mającej przywrócić nowy porządek i zlikwidować bestialskie zawody na arenie z udziałem nieletnich obywateli. Oczywiście każdy taki konflikt niesie liczne straty, niektóre bardzo dotkliwe, inne nieco mniej bolesne, ale na zawsze pozostawiające ślad w psychice walczących. Cieszę się, że w powieści nie ma sztucznie umoralniających fragmentów, bo przecież nie trzeba czytelnikom łopatologicznie tłumaczyć, że każda wojna jest tragedią, nawet ta prowadzona w teoretycznie słusznej sprawie. Taki wniosek jest oczywistością i bardzo dobrze, że Collins unika moralizatorstwa i patosu, a zamiast tego pokazuje, w jaki sposób jednostka może nagle zostać uwikłana w szereg intryg i zależności nakazujących przewidywanie konsekwencji każdej podjętej decyzji. Ponadto przypomina, że rzadko kiedy walczący dzielą się po prostu na tych dobrych albo złych.

Dynamice akcji nic nie mogę zarzucić, ponieważ od powieści wieńczącej trylogię wprost nie można się oderwać dzięki cliffhangerom niemal w każdym rozdziale. Wiele razy obiecywałam sobie, że przeczytam jeszcze tylko jeden rozdział, a potem wreszcie wstanę/pójdę spać/wezmę się za obowiązki itd. Chyba nie muszę dodawać, że nigdy słowa nie dotrzymywałam, bo większość rozdziałów kończy się tak zaskakującym oraz emocjonującym wydarzeniem, że nie sposób odłożyć książkę na półkę bez poznania dalszych losów bohaterów. Jak zwykle na plus zasługuje także kreacja większości postaci, pozwalająca mnie jako czytelnikowi uwierzyć w prawdziwość stworzonych charakterów, a tym samym nie być obojętną na to, co dzieje się z protagonistami. Nie zawsze zgadzałam się z postępowaniem Katniss, ale ani razu nie odczułam, że jej zachowanie jest przypadkowe czy nielogiczne, co oznacza, że autorka dobrze skonstruowała tę bohaterkę i wiarygodnie pokazała jej przemianę z anonimowej, pragnącej jedynie zapewnić godziwe życie swojej rodzinie dziewczyny w młodą kobietę porywającą tłumy do walki, a przy tym wciąż skromną i zachowującą rozsądek. Inni protagoniści również zostali świetnie sportretowani, chociaż musze wytknąć irytujące niedomówienia dotyczące relacji pomiędzy Katniss i Gale’em, wynikające ze zbyt małej uwagi poświęconej przyjacielowi nastoletniej rebeliantki. Gale był zawsze jedną z ważniejszych postaci, a w tej części autorka w dość znaczący sposób zmarginalizowała jego rolę, co moim zdaniem wyszło dość niezręcznie, bo przecież to właśnie Gale i Peeta od pierwszej części rywalizowali o uwagę panny Everdeen.

Skoro poruszyłam już aspekt tak zwanego wątku romansowego, to muszę zaznaczyć, że autorka wykazała się konsekwencją i w ostatniej części również nie poświęciła zbyt wiele miejsca na sercowe dylematy bohaterów. Nie będę ukrywać, że mnie takie rozwiązanie bardzo odpowiadało, bo znacznie bardziej byłam zainteresowana tym czy uda się pokonać Kapitol i po czyjej stronie ostatecznie opowie się Katniss niż tym, którego adoratora wybierze. Niemniej oczywiście Collins zadbała o to, żeby i ta sprawa wyjaśniła się na samym końcu, chociaż w mojej ocenie pisarka poszła nieco na łatwiznę, bo tak naprawdę to nie główna bohaterka dokonała wyboru, a określony splot wydarzeń zadecydował niejako za nią.

Nie da się ukryć, że mój zachwyt nad książkami Suzanne Collins trochę osłabł. Dalej uważam, że to fajne i dość oryginalne powieści, ale myślę, że gdybym dzisiaj po raz pierwszy przeczytała Igrzyska śmierci, to najwyższej oceny raczej bym nie wystawiła. Jeśli chodzi o ostatnią część to uważam, że Kosogłos jest udaną historią, chociaż kilka niedociągnięć w postaci marginalizacji wątku Gale’a czy też pobieżnych wyjaśnień pewnych wydarzeń (np. fragment przed rezydencją prezydenta Snowa i to, co spotkało Katniss) oraz informowanie w kluczowych momentach, że dana osoba z Kapitolu też stoi po stronie rebeliantów, sygnalizują zbyt wygodne dla autorki rozwiązania trudnych sytuacji. Niemniej całą trylogię polecam amatorom dynamicznie rozwijającej się akcji oraz przerażającej wizji przyszłości, w której najwyższą wartością dla wielu ludzi jest dobra zabawa przyjmująca formę śledzenia krwawych zmagań na arenie, będących prawdziwą walką na śmierć i życie.

Ocena: 4,5 / 6

Cykl Igrzyska śmierci:

 

1. Igrzyska śmierci 

2. W pierścieniu ognia

3. Kosogłos 

Książka przeczytana w ramach wyzwania Z półki.

Jeszcze raz dziękuję wszystkim za trzymanie kciuków i miłe słowa w komentarzach. Najwyraźniej pomogły, bo w czwartek obroniłam się na 5 :)

Sto imion - Cecelia Ahern

Wydawnictwo: Akurat

Liczba stron: 448

Dziennikarka Kitty Logan przechodzi ciężki czas w życiu. Przez wiele miesięcy pracowała nad pewną sprawą, mając nadzieję, że opublikowanie związanych z nią materiałów zaowocuje sławą i uznaniem w środowisku dziennikarskim i nie tylko. Jednak kobieta popełniła ogromny błąd i zamiast spodziewanego splendoru spłynęła na nią fala krytyki, nienawiści i potępienia. Ostatnią deską ratunku dla jej kariery jest artykuł zlecony przez umierającą zwierzchniczkę i przyjaciółkę zarazem. Jednak to zlecenie wydaje się trudniejsze od wszystkich, z jakimi Kitty kiedykolwiek miała do czynienia, ponieważ właściwie nie wiadomo, o czym ten tekst ma być. Bohaterka otrzymała listę stu nazwisk i jej zadaniem jest nie tylko odnalezienie tych osób, ale także dotarcie do powiązań między nimi, mogących stać się materiałem na reportaż. Oczywiście od początku nic nie układa się po myśli Kitty, a uciekający czas boleśnie przypomina jej, że od napisania tego artykułu tak wiele zależy.

Jeśli znacie twórczość Cecelii Ahern to z pewnością domyślacie się, że wszystkie wydarzenia spotykające główną bohaterkę pojawiają się po to, by mogła zastanowić się nad tym, co jest dla niej w życiu najważniejsze i zmienić swoje podejście do kariery, rodziny, nawiązywania nowych znajomości itd. Motyw znaczącej przemiany postaci nie jest niczym ożywczym czy zaskakującym u Ahern i przyznam, że z tego powodu powieść Sto imion nie podobała mi się tak bardzo jak przewidywałam. Naturalnie nie uważam, że to zła książka, bo czytałam ją z dużą przyjemnością, niemniej w pewnym momencie domyśliłam się, co łączy wszystkie osoby z listy, więc zakończenie całej historii nie wywarło na mnie aż tak dużego wrażenia. Jednak pomimo tego doceniam pozytywny wydźwięk bijący z nowej książki Ahern. Uważam, że ten optymizm również można włączyć do elementów charakterystycznych dla pisarstwa irlandzkiej autorki. Nieważne jak koszmarnie sytuacja wygląda i jak źle wszystko się układa w życiu postaci, to na koniec i tak dla każdego zaświeci słońce. Czasem finał jest słodko-gorzki, bo Cecelia Ahern nie tworzy opowieści zupełnie oderwanych od życia, ale tak jak w przypadku pozostałych przeczytanych książek, tak i po lekturze Stu imion czuję pozytywną energię i znacznie bardziej przychylne nastawienie do świata.  

Jak już napisałam wcześniej, nie zaskoczyło mnie to, że Kitty przemyśli kilka spraw, wyciągnie wnioski ze swojego dotychczasowego postępowania, a także przekona się, kto jest jej prawdziwym przyjacielem i na kim może polegać, więc charakter tej postaci został zbudowany dość sztampowo. Znacznie bardziej interesujący wydali mi się pozostali bohaterowie, czyli osoby z dziwnej listy, których Kitty, a tym samym czytelnicy w miarę rozwoju fabuły poznają coraz lepiej. Każda z tych postaci jest intrygująca, lekko tajemnicza i nieprzewidywalna, więc opisanie ich losów uważam za ogromną zaletę powieści, zwłaszcza że pisarka postarała się, żeby różnili się pod względem charakteru, wykonywanej pracy oraz sytuacji rodzinnej. Nie chcę zdradzić zbyt wiele, ale życiorysy tych bohaterów są często tak zagmatwane, że nie sposób się nudzić w trakcie czytania fragmentów im poświęconych. Wracając jednak raz jeszcze do głównej protagonistki, ostrzegam, że nie zawsze da się ją lubić. Momentami Kitty jest irytująco samolubna i nieodpowiedzialna, więc czasami miałam jej serdecznie dość, ale powtórzę, że chyba tak miało być i bohaterka powinna stopniowo zyskiwać sympatię czytelników.

Styl pisania Ahern można określić jako lekki, ale nie sądzę, żeby to była wada. Sto imion czyta się błyskawicznie dzięki wplecionym humorystycznym akcentom w postaci zabawnych dialogów lub sytuacji przytrafiających się bohaterom. Cała historia raczej nie jest zbyt realistyczna, ale akurat w tym przypadku mnie to nie drażni, bo przesłanie powieści jak najbardziej przystaje do rzeczywistości. Nie wyobrażam sobie więc, że wielka wyprawa zorganizowana przez bohaterkę mogłaby naprawdę dojść do skutku, ale przecież nie o dosłowność w tej książce chodzi. Polecam, jeśli chcecie poznać nieco idealistyczną wizję świata, w którym każdy zasługuje na drugą szansę; na poprawę; na znalezienie bratniej duszy. Zapewniam, że pozytywne emocje gwarantowane. Mam tylko nadzieję, że w kolejnej książce pisarka wyjdzie poza schemat, bo obawiam się, że powielany motyw przemiany i przewartościowania życia może się w końcu znudzić.

Ocena: 4.5 / 6

Egzemplarz recenzencki otrzymałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Akurat. 

Tu kupisz Sto imion:

Wróciłam :)

Właściwie to tytuł posta wyjaśnia wszystko, więc nie będę się specjalnie rozpisywać, żeby nie zanudzać was prywatą. Zdradzę tylko, że odwyk od bloga i czytania dla przyjemności dłużył mi się niemiłosiernie, ale warto było przecierpieć, bo praca magisterska skończona. Obrona odbędzie się pod koniec czerwca, więc trzymanie kciuków na pewno mi się przyda :) Dziękuję za wszystkie wspierające komentarze pod poprzednim postem, naprawdę bardzo przyjemnie zaskoczyliście mnie swoim odzewem :) Przez półtora miesiąca nie tknęłam literatury niezwiązanej z tematem pracy, ale jutro pojawi się na blogu recenzja książki przeczytanej pod koniec kwietnia, więc proszę jeszcze o jeden dzień cierpliwości :)