29 czerwca 2012

Mroczny welon - Linda Howard


Wydawnictwo: Gruner+Jahr
Liczba stron: 344

Solennie obiecuję, że w najbliższej przyszłości nie dam się skusić powieści określanej mianem thrillera romantycznego. Nie czytałam wcześniej żadnej książki Lindy Howard, ale pomyślałam, że połączenie wątków kryminalnego i romantycznego może dostarczyć wielu emocji w trakcie lektury. W zasadzie nie pomyliłam się, ale raczej nie o takie emocje mi chodziło. Poza tym mogłam się spodziewać, że pisarka, która produkuje powieści niemal hurtowo (Linda Howard ma na koncie około czterdziestu pozycji) nie zawsze będzie w formie.

Jaclyn Wilde – perfekcyjna organizatorka ślubów, od czasu rozwodu żyje tylko pracą. Razem z matką prowadzi firmę, słynącą z profesjonalnego przygotowania uroczystości na najwyższym poziomie. Po wyjątkowo trudnym wieczorze Jaclyn spontanicznie decyduje się wstąpić na drinka do jednego z niezbyt okazałych barów. Tam spotyka atrakcyjnego detektywa Erica Wildera, z którym, niespodziewanie dla samej siebie, spędza noc. Jaclyn szybko zaczyna mieć nadzieję, że miłosna przygoda przerodzi się w bliższą znajomość, ale jej plany niweczy brutalne morderstwo, którego ofiarą pada osoba z bliskiego otoczenia bohaterki. Jaclyn staje się główną podejrzaną, a sprawę prowadzi nie, kto inny jak przystojny detektyw Eric Wilder.

Nie będę ukrywać, że mnie ta książka wymęczyła i wynudziła. Przypuszczam, że zarówno opowiedziana w niej historia jak i sposób prowadzenia narracji są charakterystyczne dla thrillerów romantycznych, dlatego jeśli ktoś lubi ten gatunek, to nie powinien zniechęcać się moją opinią. Niestety w moim odczuciu powieść jest bardzo przewidywalna, a napięcia, związanego z zagadką morderstwa nie ma za grosz. Od samego początku można również przewidzieć jak będą się układać relację miedzy parą głównych bohaterów.  Ich znajomość określiłabym hasłem „chciałabym a boję się”, które zdaje się idealnie pasować do obojga. Jaclyn i Eric mają całą masę wątpliwości, doszukują się miliona problemów w tym żeby stworzyć związek i szukają usprawiedliwień dla swojego, nie zawsze uprzejmego, zachowania. Już po pierwszym spotkaniu bohaterów wiedziałam, co się święci i żałuję, że autorka nie wysiliła się, chociaż na minimalne odejście od schematu. Każdy gatunek rządzi się swoimi prawami, więc może niepotrzebnie się czepiam, ale absolutnie nic mnie w tej książce nie zaskoczyło – począwszy od pełnego wzlotów i upadków romansu Jaclyn i Erica, poprzez sposób prowadzenia śledztwa, aż do (o zgrozo!) rozwiązania zagadki. Schematyczny romans bohaterów byłabym w stanie przełknąć, ale to, że szybko odgadłam tożsamość mordercy sprawia, że książka Lindy Howard nie ma dla mnie zbyt dużej wartości. W trakcie lektury nie istnieje możliwości budowania własnych hipotez, zakładających, kto i dlaczego zabił, ponieważ autorka prawie wszystko podaje czytelnikowi na tacy. Nie ma nawet mowy o jakichś fałszywych tropach czy nagłych zwrotach akcji. Nie dość, że odbiorca nie ma szans na uruchomienie szarych komórek, to i przyjemność z lektury wątpliwa, skoro historia toczy się utartym szlakiem od początku do końca. 

Bohaterowie nie należą do skomplikowanych postaci literackich. Są dobrzy albo źli, uprzejmi lub złośliwi do bólu itd. Oczywiście pełno w tej powieści niedomówień między głównymi protagonistami. Każde z nich snuje różne teorie na temat tego, co druga strona myśli lub robi, ale nie przyjdzie im do głowy, żeby po prostu porozmawiać ze sobą i wszystko wyjaśnić. Teoretycznie autorka znalazła wytłumaczenie na takie zachowanie, ale mnie ono nie przekonało. Uważam, że taka gra w kotka i myszkę między bohaterami to standardowy chwyt w romansach, który najczęściej wywołuje we mnie falę irytacji. W tej powieści dorośli ludzie w swojej obecności zupełnie tracą nie tylko zdrowy rozsądek, ale także zdolność kulturalnego prowadzenia dialogu. Miotają się targani wieloma emocjami, kłócą się i przerzucają złośliwymi uwagami, by za chwilę paść w miłosnym uścisku, nie zważając na wcześniejsze animozje. Jaclyn udaje chłodną i opanowaną kobietę, której nic nie jest w stanie przestraszyć ani wyprowadzić z równowagi, ale w rzeczywistości nie miałaby nic przeciwko oparciu się na silnym, męskim ramieniu, które ochroniłoby ją przed złem tego świata. Szybko okazuje się, że nieco arogancki i niedostępny Eric jest w stanie zrobić wszystko dla dobra Jaclyn. Mężczyzna nie planował wiązać się z nikim na stałe, ale nie potrafi przestać myśleć o eleganckiej organizatorce ślubów i chętnie wchodzi w rolę nieustraszonego rycerza na białym koniu, śpieszącego do swojej wybranki, gdy tylko ta znajdzie się w niebezpieczeństwie. Drugoplanowi bohaterowie nie należą do ważnych postaci, ich obecność stanowi jedynie tło dla Jaclyn i Erica. Wśród morza przeciętności wybija się tylko jedna postać – ojciec Jaclyn, którego brak odpowiedzialności przeszedł moje najśmielsze wyobrażenia. Starszy mężczyzna został wspomniany w powieści jedynie kilkukrotnie, ale to wystarczyło, żebym ze zdumieniem czytała o jego przyzwyczajeniach i beztroskim podejściu do życia. Szkoda, że Linda Howard nie rozwinęła tego wątku, może wówczas Mroczny welon zyskałby nieco świeżości i oryginalności.

W trakcie lektury dostrzegłam przysłowiowe światełko w tunelu, stanowiące zaletę tej historii. Mam na myśli dość niecodzienną profesję głównej bohaterki. Wydaje mi się, że w Polsce zawód organizatora ślubów nie należy do popularnych. Jaclyn robi wszystko to, co można zaobserwować w amerykańskich komediach romantycznych. Zajmuje się oprawą przyjęcia weselnego, odpowiednim ustawieniem gości w trakcie ceremonii w kościele i pilnowaniem, żeby nawet najmniejszy szczegół wydarzenia został przemyślany i odpowiednio zaplanowany. Jej klienci życzą sobie ślubów tematycznych, których motywem przewodnim jest np. kolor różowy lub ulubiona drużyna sportowa. Opisy wszystkich przygotować i zdumiewających wymagań młodej pary uważam za najciekawsze fragmenty powieści. Autorce udało się też wprowadzić element humoru, gdy jedno z wesel w niczym nie przypominało eleganckiego przyjęcia, a tańce w stodole, wyzywające ubranie panny młodej i bożonarodzeniowe ozdoby to tylko przedsmak tego, co wydarzyło się na tym osobliwym spotkaniu.

Czasami miałam wrażenie, że przy pisaniu tej książki Linda Howard wzorowała się na romansach historycznych. Dialogi pełne są określeń typowych dla takich powieści, wskazujących, że kobieta to panienka z dobrego domu, a mężczyzna nieokrzesany brutal, który nagle wtargnął do jej życia. Nie uważam żeby to pasowało do współczesnych czasów, zwłaszcza, że Jaclyn daleko do niewinnej i nieśmiałej kobietki. Poza tym elementem, powieść nie wyróżnia się niczym pod względem stylu czy języka. Ot, prosta historia, opowiedziana prostymi słowami. Howard zadbała też o odpowiednią ilość erotyzmu, ale na szczęście nie przekroczyła granicy dobrego smaku, co zapisuję tej książce na plus. Jeżeli ktoś lubi thrillery romantyczne to prawdopodobnie będzie się dobrze bawił przy lekturze Mrocznego welonu. Mnie dzieło Lindy Howard rozczarowało. Standardowe perypetie bohaterów zostały okraszone mdłym wątkiem kryminalnym, a napięcia można doszukać się jedynie w tytule tego „thrillera”.

Ocena: 2,5 / 6

Egzemplarz recenzyjny otrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwa G+J.

37 komentarzy:

  1. To pewnie ta powieść, o której wspominałaś... Nie lubię jak książka udaje coś, czym nie jest - jeżeli z góry wiadomo, że mamy do czynienia z romansem (który zwykle jest schematyczny i wyjątkowo lekki), człowiek nie nastawia się na nic innego. Ale jeśli jest szumna zapowiedź thrillera romantycznego, to już inna bajka - można by oczekiwać napięcia, sensacji, a co wychodzi? Klapa...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, to jest właśnie ta powieść. Oczekiwałam, że ta historia będzie zgrabnie łączyć wątek romansowy z kryminalnym, ale nic z tego. Napięcia nie ma, sensacji też nie. Jednym słowem - kiepsko.

      Usuń
  2. O dziwo czytałam i mam takie samo zdanie jak Ty. Specjalnie mnie nie urzekła ta lektura, a zapowiadało się całkiem ciekawie. Najwyraźniej thrillery romantyczne to nie moja bajka.

    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moja chyba też nie, chociaż książki Spindler chyba też są tak na pograniczu romansu i sensacji i tej autorce całkiem zgrabnie wychodzi to połączenie.

      Usuń
  3. Jeśli o tę autorkę chodzi to czytałam "Polowanie na sobowtóra". Byłam zawiedziona infantylnością fabuły i porażającą pustotą głównej bohaterki. Wtedy powiedziałam sobie, że już nie spotkam się ponownie z panią Howard. I widzę, że nie straciłam zbyt wiele. ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zanim zaczęłam tę książkę widziałam reklamę "Polowania na sobowtóra" i pomyślałam, że może być ciekawie, ale po tym co napisałam i co sama przeczytałam w "Mrocznym welonie" to na pewno nie sięgnę po kolejną książkę Howard.

      Usuń
  4. O jej, ale się musiałaś wymęczyć z tą książką. No ale i tak bywa, nie można trafiać na same perełki. Miłego dnia, u mnie tak pięknie świeci słoneczko, że nic tylko z książką na leżaczek :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wymęczyłam się, ale mam nauczkę, żeby tak chętnie nie eksperymentować z gatunkami :P U mnie też słońce świeci, ale aż za bardzo, nie przepadam za takimi wysokimi temperaturami. Ale czytanie na leżaku to super sprawa :)

      Usuń
  5. nie znoszę romansów historycznych za to, że łączą to co gorsze w obu tych gatunkach. Mroczny welon to nie moja bajka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mroczny welon romansem historycznym nie jest, akcja rozgrywa się współcześnie w mieście niedaleko Atlanty. Niektóre dialogi kojarzyły mi się z romansami historycznymi.

      Usuń
  6. zdecydowanie nie dla mnie...
    mam o niebo ciekawsze tytuły na półce czekające na swoją kolej
    pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem i nie namawiam w żadnym wypadku.

      Usuń
  7. Szkoda, tak słabo wypadła w twoich oczach owa książka. Ja dostałam ją w prezencie i miałam czytać w niedługim czasie, ale po twojej recenzji chyba ona sobie jeszcze poleży na półce.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przykro mi, że straciłaś ochotę po mojej recenzji, ale niestety według mnie to raczej słaba książka.

      Usuń
  8. To musiała być dla Ciebie droga przez mękę ;) Nie wiem czy lubię ten gatunek, bo akurat w tej chwili nic nie mogę sobie przypomnieć :), ale za tą książką na pewno nie pobiegnę do księgarni.
    Nie znam twórczości tej autorki, ale według mnie jeśli się pisze hurtowo to kiedyś musi być niewypał, nawet mój Masterton ma w swoim dorobku takie kaszany że szok. Pomijając już to, schematom i przewidywalności mówię Nie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Była, oj była. Cienką powieść męczyłam trzy dni, mimo że na brak wolnego czasu teraz nie narzekam. Jak ją w końcu przeczytałam to wzięłam się za opis na okładce i złapałam za głowę ile pozycji ta autorka ma na koncie. Niby każdemu autorowi może zdarzyć się spadek formy, ale ja naprawdę nie mam ochoty na powtórkę z twórczości tej pani. Zwłaszcza, że Ewa napisała wyżej, że inne książki wcale nie są lepsze. Schematom też zazwyczaj mówię nie, chyba, że chodzi o Picoult :P

      Usuń
  9. O rany, chyba jeszcze nie miałam w ręku książki określanej mianem thrillera romantycznego i coś mi się wydaje, że szybko po nią nie sięgnę, bo pewnie miałabym bardzo, bardzo podobne odczucia... :)

    PS. Jeśli chodzi o serial, jest dostępny np. na iitv.info :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Może inne thrillery romantyczne są lepsze, ale na razie zraziłam się do gatunku. A za info o serialu wielkie dzięki :)

      Usuń
  10. BArdzo dobra i szczera recenzja :) Po książkę nie sięgnę chyba, że sama wpadnie mi w ręce :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Och, współczuję straconego czasu. To okropne, kiedy po skończeniu lektury dochodzimy do wniosku, że nie było warto:/
    Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
  12. Niestety w przypadku tej książki to był stracony czas i tak, uczucia frustracji nie da się uniknąć.

    OdpowiedzUsuń
  13. Będę się od niej trzymać z daleka.

    OdpowiedzUsuń
  14. Już sam gatunek - "thriller romantyczny" zabrzmiał dla mnie jakoś mało obiecująco. Zdecydowanie odpuszczę sobie tą pozycję.

    OdpowiedzUsuń
  15. Też wspólczuję straconnego czasu i rozczarowania. Nie mniej jednak recenzja wyszłą Ci świetnie, więc jest jakiś plus :) Nawet przy tak beznadziejniej książce potrafisz napisać naprawdę rzeczową recenzję ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, staram się jak mogę :)

      Usuń
  16. Po thrillery romantyczne nie sięgam z zasady. Jakoś sama nazwa mnie odrzuca.

    OdpowiedzUsuń
  17. Na pewno po twojej recenzji nie sięgnę po tę książkę. Za bardzo cenie czas, żeby go tracić na takie pozycje :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Kurczę, a myślałam, że będzie to dobry thriller. Niestety, teraz wiem, że nie warto po niego sięgać, bo będzie to tylko strata czasu.

    OdpowiedzUsuń
  19. ja czytałam kiedyś jakąś inną książke tej autorki i również byłam zawiedziona. Niestety niektórzy zwracają uwagę tylko na ilość, a nie na jakość ...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety tak, póki co nie mam ochoty poznawać twórczości Lindy Howard.

      Usuń
  20. Na pewno nie sięgnę. Strata czasu. Pozdrawiam;)

    OdpowiedzUsuń
  21. Lubię czasami sięgnąć właśnie po thriller romantyczny, ale na pewno nie skuszę się na tę książkę. Piszesz, że autoka ma na swoim koncie około cztredziestu pozycji, ale np. Nora Roberts bije ją na głowę ;) Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie czytałam nic Nory Roberts, też pisze thrillery romantyczne?

      Usuń
    2. W jej twórczości można znaleźć między innymi thrillery romantyczne, ale duża część jej książek to romanse :)

      Usuń
    3. Kiedyś pewnie się skuszę, w końcu wstyd nie znać żadnej książki tak popularnej pisarki :)

      Usuń
  22. Ojejej.... Dzięki za recenzję i cynk. Tym razem bez żalu sobie odpuszczę tę książkę. Pozdrawiam:))

    OdpowiedzUsuń