Dosiakowe Królestwo

Detektyw Murdoch. Biedny Tom już wystygł - Maureen Jennings

2012-03-10T08:30:00.000+01:00

Wydawnictwo: Oficynka

Liczba stron: 358

Jakiś czas temu miałamprzyjemność czytać debiutancką książkę Maureen Jennings, która wywarła na mniebardzo pozytywne wrażenie. Kwestią czasu było sięgnięcie po kolejną kryminalnąhistorię, rozgrywającą się u progu XX wieku w Toronto, zamieszkałym zarównoprzez zamożnych, szanowanych obywateli jak i nieco uboższych ludzi, którzyczęsto posądzani byli o najgorsze zbrodnie. BiednyTom już wystygł to trzecia powieść z detektywem Williamem Murdochem w roligłównej. Rzadko decyduję się na niechronologiczną lekturę cyklu, ale dla tejksiążki zrobiłam wyjątek, wiedząc, że intryga wynagrodzi mi wszelkieniedostatki, związane z nieznajomością wcześniejszej opowieści.

W jednym z opuszczonychdomów detektyw Murdoch odnajduje zwłoki zaginionego konstabla Wickena. Wszystkowskazuje na to, że mężczyzna, wiedziony miłosnym rozczarowaniem, popełniłsamobójstwo. Koroner wraz z ławą przysięgłych bez najmniejszych wątpliwościorzekają taki werdykt i niemal natychmiastowo dochodzenie zostaje zakończone. Mimotego kilka szczegółów nie daje spokoju Murdochowi, więc postanawia jeszcze razzanalizować tę sprawę, nie wykluczając, że konstabl został zamordowany. W ciągukilku następnych dni na jaw wychodzą istotne fakty, rzucające zupełnie innespojrzenie na wydarzenia owej feralnej nocy, kiedy to odnaleziono ciałoWickena.

Dużym plusem powieścijest wyrazisty rys epoki, dzięki któremu w trakcie lektury czułam się jakbymprzeniosła się do zupełnie innej rzeczywistości. Autorka opisuje realia, jakiedzisiaj wzbudzają nie tylko zdumienie, ale także lekką nutę niesmaku,spowodowaną stanem ówczesnej wiedzy oraz tradycją, wymuszającą specyficznezachowania. Z ciekawością śledziłam postępowania w śledztwie toczącym sięspokojnym rytmem, narzuconym przez sposoby zdobywania informacji oraz metodyprzesłuchiwania świadków. Maureen Jennings ze szczegółami przedstawiawyposażenie komisariatu, stan komunikacji miejskiej czy też rozwijającą siębranżę… dentystyczną. Wszystko to sprawia, że wątek kryminalny zyskuje szerokikontekst, stając się elementem opowieści o życiu, jakie ludzie prowadzili ponadsto lat temu. To, co uderzyło mnie w pierwszej powieści o Murdochu tutajzostało jeszcze bardziej wyeksponowane. Mam na myśli butę i arogancję, którymicharakteryzowali się bogaci mieszkańcy miasta. Bieda była kojarzona zwystępkiem i grzechem natomiast dobrobyt pozwalał wielu ludziom uchylać się odwymiaru sprawiedliwości.

Intryga kryminalna nienależy do zbyt skomplikowanych i od pewnego momentu można domyślić się, kto macoś wspólnego ze śmiercią Wickena. Nie wiadomo, dlaczego i w jakichokolicznościach do takiego zdarzenia doszło, ale autorka wyraźnie wskazuje najeden krąg bohaterów. W tej książce Murdoch ma znacznie mniej okazji dowykazania się swoim sprytem i nieustępliwością, co spowodowało moje lekkierozczarowanie. Ewentualni świadkowie często sami zgładzają się na policję, arozmowy prowadzone przez detektywa raczej nie przynoszą skutków. Murdoch nadaljest znacznie bystrzejszy od swoich kolegów po fachu, ale tym razem nie może siępopisać wieloma swoimi zdolnościami. W jego życiu osobistym prawie nic nieuległo zmianie, co skłania mnie do przypuszczenia, że druga cześć cyklu równieżnie rozwija tego wątku. Na horyzoncie pojawia się kobieta, z którą bohaterchętnie spróbowałby ułożyć sobie życie, ale wszystko pozostaje w sferzeniedomówień i nieśmiałych marzeń.

Maureen Jennings niezmieniła stylu pisania. Bohaterowie nierzadko wypowiadają się w dosadny sposób,nie przebierając w słowach, ale dzięki temu sprawiają wrażenie postaci z krwi ikości. Biedny Tom już wystygł toksiążka, która przypadnie do gustu fanom detektywa Murdocha oraz tym, którzylubią niespieszne historie zbrodnicze osadzone w minionej epoce. Mimo że uważamtę część za nieco słabszą od pierwszej, to nie czuję się powieścią rozczarowana,ponieważ autorce udało się oddać realia przełomu wieków, umiejętnie wplatając wnie kryminalną zagadkę.

Ocena: 4 / 6

Egzemplarzrecenzyjny otrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwaOficynka.

Invocato - Agnieszka Tomaszewska

2012-03-06T07:38:00.001+01:00

Wydawnictwo: Bullet Books

Liczba stron: 458

Książki nie powinno sięosądzać po wyglądzie okładki, ale przyznaje się bez bicia, że na tę powieśćzwróciłam uwagę dzięki niezwykle klimatycznej oprawie, która skojarzyła mi sięz historią pełną napięcia i grozy. Oczywiście sama okładka nie wystarczyła, żebyzachęcić mnie do czytania, ale gdy trafiłam na bardzo pochlebną recenzję tejpowieści, wiedziałam, że Invocato topozycja, którą muszę poznać jak najszybciej. Spodziewałam się niebanalnej historiio mrocznych zakamarkach ludzkiej duszy i skrzętnie ukrywanych tajemnicach. Mojeprzewidywania okazały się trafne tylko częściowo, ale w żadnym razie nie mogęstwierdzić, że książka mnie zawiodła, ponieważ autorce udało się wykreowaćoryginalną opowieść, zawierającą niespodziewane zwroty akcji i wyraziste postaci.

DziewiętnastoletniaLilith Novak po raz pierwszy usłyszała o Mieście Samobójców od dozorcycmentarza. Mężczyzna opowiedział jej legendę, według której samobójcy dostająsię do ponurego, unoszącego się nad ziemią miasta. Nie wiadomo, dlaczego jednidesperaci otrzymują coś w rodzaju szansy na życie po śmierci, a inni od razutrafiają w piekielną otchłań. Lilith z całych sił pragnie odnaleźć najbliższąjej osobę, która pewnego dnia po prostu postanowiła opuścić ten świat, dlategojest zdeterminowana by dostać się tam, dokąd żaden żywy człowiek nie ma wstępu.Bohaterka wie, że samobójstwo nie gwarantuje osiągnięcia zamierzonego celu,dlatego wybiera inną drogę – postanawia napisać inwokację, będącą szczerą iprzemyślaną wolą przedostania się do Miasta Samobójców.

Zazwyczaj odradzamczytanie fragmentów umieszczonych z tyłu okładki, ponieważ w większościprzypadków zdradzają one zbyt wiele szczegółów dotyczących fabuły. Jednak Invocato pozytywnie wyróżnia się na tymtle. Tekst z obwoluty nawiązuje do treści książki jedynie ogólnie, dzięki czemunie tylko nie psuje przyjemności z lektury, ale wręcz podsyca ciekawośćpotencjalnego czytelnika i wprowadza w klimat opowieści. Dawno nie widziałamtak dobrego i zachęcającego fragmentu, który można poznać przed rozpoczęciemczytania, bez obaw, że wszystko co najlepsze zostało wyjawione już na początku. Dopracowana okładka i pasujący opis to nie jedyne zalety tejpowieści, ale pozwoliłam sobie na wspomnienie o nich, ponieważ naprawdę rzadkospotykam tak dobrze wydane książki. Jeżeli chodzi o fabułę Invocato, to jestem pod wrażeniem pomysłu na historię orazdynamicznie prowadzonej akcji. Autorka od pierwszej strony przykuła moją uwagęświetnym prologiem, który zwiastuje nietuzinkowe wydarzenia i pozwala na zaznajomieniesię z główną bohaterką. Później wydarzenia nabierają zawrotnego tempa, którenie pozwala nudzić się w trakcie lektury. Niestety natłok kolejnych wypadkówczasami powodował chaos i sprawiał, że miałam problemy z ustaleniem, co sięwłaściwie dzieje w danej chwili. Na szczęście takich momentów nie ma wiele iprzez większą część książki z napięciem śledziłam poczynania bohaterów,doskonale orientując się w opisanej sytuacji.

Pomysł na fabułę uważamza oryginalny i ciekawie zrealizowany. Miasto Samobójców z pozoru nie różni sięniczym od ziemskiej aglomeracji – posiada ponure budynki, nieliczne skweryzieleni, podejrzane bary i luksusowe restauracje. Tylko nietypowi mieszkańcy,na których składają się wyłącznie ocaleni przed demonami samobójcy,przypominają, że miejsce to, jest jedyne w swoim rodzaju. Ludzie ci nie są żywi,chociaż mogą zginąć po raz drugi i zakończyć swoją egzystencję w innym świecie.Niektórzy wyróżniają się przydatnymi umiejętnościami, chociaż próżno szukaćpośród nich, modnych ostatnio, wampirów czy wilkołaków. Autorka wykreowałazupełnie inne istoty i za to należą się jej wielkie brawa. Żałuję jednak, żeświat, który stworzyła nie został opisany zbyt dokładnie. Na usta ciśnie mi sięmnóstwo pytań związanych z taką koncepcją życia po życiu i wszystkichniesamowitych zdarzeń, jakie przytrafiły się Lilith. Mam nadzieję, że AgnieszkaTomaszewska wyjawi nieco więcej w kontynuacji tej powieści.

Na uznanie zasługującharakterystyczni i zapadający w pamięć bohaterowie. Autorka opisała ich zewszystkimi potrzebnymi szczegółami, stopniowo zdradzając ich historię i sposób,w jaki trafili do Miasta Samobójców. Dzięki temu utrzymała napięcie iniepewność kolejnych wydarzeń, ale zaspokoiła też moją ciekawość uchylającrąbka tajemnicy. Spośród wszystkich nietuzinkowych postaci najbardziejintrygującą jest główna bohaterka. Lilith Novak to dziewczyna, jakiej jeszcze wliteraturze nie spotkałam. Nie jest butna na pokaz czy też odważna po to bycokolwiek swoim zachowaniem udowodnić. Ona po prostu ma taki charakter. Losprzyzwyczaił ją do trudów i ciągłych wyrzeczeń, dlatego potrafi zadbać o siebiei nie znosi, gdy ktoś próbuje otoczyć ją opieką. Lilith ma zadatki na świetnąprzyjaciółkę, musi tylko trafić na osobę godną szacunku, która nie będzieingerować w jej postępowanie. Oprócz dobrze sportretowanych bohaterów podobałmi się także język, jakim posłużyła się Agnieszka Tomaszewska. Cięte riposty,błyskotliwe dialogi i dawka męskiego humoru doskonale współgrają z całąhistorią. Autorka nie bała się użyć dosadnych sformułowań czy przekleństw, aledo Invocato taki styl pasuje.Bohaterowie nie są spętani konwenansami – to żołnierze, walczący na co dzień zdemonami, dlatego ich język jest agresywny i nieprzewidywalny tak jak praca,którą wykonują.

Cieszę się, że miałammożliwość poznania tak oryginalnej powieści, która choć niepozbawiona wad,zasługuje na uwagę. Invocato pełnejest akcji, napięcia i zaskakujących zdarzeń. Pojawia się także wątekromantyczny, ale ta historia nie ma nic wspólnego z romansem paranormalnym,dlatego uczucie schodzi na dalszy plan. Niektóre motywy uważam za niedopracowanelub zbędne. Czasami miałam wrażenie, że wszystko dzieje się tak szybko, żeniemożliwym jest podążenie za fabułą. Mimo tego książka Agnieszki Tomaszewskiejto dobra literatura sensacyjno-fantastyczna, w której wiele elementów zasługujena wyróżnienie. Invocato polecamczytelnikom lubiącym dynamiczną akcje, skomplikowanych bohaterów oraz krwisty język.

Ocena: 4,5 / 6

Egzemplarzrecenzyjny otrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwaBullet Books.

Książkowe Zapowiedzi

2012-03-04T06:36:00.000+01:00

Zachęcam do zapoznania się z książkami objętymi patronatem portalu Sztukater.pl

„Żyjąc marzeniami można wypięknieć, nabrać majestatu i wspaniałości”

Książka „O kurze, która opuściła podwórze” to opowieść okurze, która realizuje swoje wielkie pragnienie.

Ipsak - bohaterka książki - kura mieszkająca w kurniku,której zadaniem było znoszenie podbieranych codziennie jaj, chce choć razwysiedzieć jajo i zobaczyć narodziny pisklęcia. Wyglądając na zewnątrz z klatkiumieszczonej w kurniku, marzy o tym, by żyć jak kura mieszkająca z kogutem napodwórzu i jak ona wychowywać tam pisklęta. Ale spełnienie tego marzenia niejest możliwe.

Pewnego dnia mocno osłabiona Ipsak zostaje wyrzucona zkurnika, jako bezużyteczna nienioska i wywieziona do dołu na martwe kury. Udajesię jej wydostać z wykopu i dzięki pomocy kaczora – samotnika należącego dogatunku kaczek krzyżówek - umknąć przed polującą na nią łasicą. Powraca napodwórze, jednak tylko po to, żeby je znowu za chwilę opuścić. Podwórzowarodzina nie chce mieć z nią nic wspólnego.

Żyjąc na polu, Ipsak musi głodować, cierpieć samotność i wytrzymywaćodrzucenie ze strony innych oraz ryzykować życie w obliczu zagrożenia łasicy. Wysiadujenienależące do niej, kacze jajo, i wychowuje kacze pisklę, które dorasta i opuszczają, odlatując ze stadem dzikich kaczek. Ostatecznie, stara, wychudzona,pozbawiona piór Ipsak zostaje złapana i zjedzona przez śledzącą ją od bardzodawna łasicę.

Tuż przed śmiercią Ipsak mówi:

„Miałam jedno pragnienie. Wysiedzieć jajo i zobaczyć narodziny pisklęcia!Spełniło się. Żyłam intensywnie, ale bardzo szczęśliwie. To dzięki marzeniudożyłam dzisiaj”.

„O kurze, która opuściła podwórze” nie jest po prostu historiąekscentrycznej kury wychowującej kacze pisklę. To książka pełna miłości inadziei; opowieść o wolności i marzeniach, stawiająca pytania o to, kim jesteśmy,jaki jest cel naszego życia, wypełniona refleksjami. W książce mamy trzyrodzaje kur. Kury w kurniku, kury na podwórzu i Ipsak. Na świecie jest wielestylów życia. Książka rodzi w czytelniku przemyślenia: Jak żyję? Jak chciałbymżyć? Jakie mam pragnienia? Czy mogę je spełniać? Czytelnik zaczyna myśleć oczłowieku, co żyje jak kura w kurniku, o człowieku, co żyje jak kura napodwórzu, o człowieku, co żyje jak Ipsak…

Premiera książki 14lutego.

Korea Szerokopasmowa

Konrad Godlewski

„...Aby rozwikłaćzagadkę tej dysproporcji, obejrzałem po raz kolejny słynną Defiladę AndrzejaFidyka, nadal chętnie powtarzaną w polskiej telewizji i uważaną za perełkędokumentalistyki. Film powstał wiosną 1988 roku, kiedy w Pjongjangu odbywałasię wielka defilada z okazji 40-lecia założenia Koreańskiej RepublikiLudowo-Demokratycznej. Widowisko pomyślane zostało jako komunistyczna odpowiedźna Igrzyska Olimpijskie na Południu... ...Przez 20 lat jedyny model rozwojowy,z jakiego chciała korzystać Polska, odnajdywano w Unii Europejskiej. Szukano gotam niewątpliwie słusznie, ale świat – szczególnie teraz, gdy już na dobrewkroczyliśmy w wiek XXI – nie kończy się na Starym Kontynencie, ani na NowymŚwiecie. W chwili, gdy trzęsie się w posadach ład wypracowany po II wojnieświatowej i po Jesieni Ludów, a do roli największej gospodarki świata aspirująChiny, czas najwyższy odłożyć Defiladę na półkę i przestać epatowaćprzeszłością. Czas przyjrzeć się uważniej blaskom i cieniom dalekowschodniejmodernizacji. Czas wkroczyć w Koreę Szerokopasmową”.

Zaskakujący horror metafizyczny!

Punkt wyjścia to historia trzechmężczyzn, których losy zbiegły się w pewnej białej chacie – tajemniczym miejscu,gdzie nawet najcięższe choroby zmieniane są w literaturę. To mroczna opowieść oneurotycznym pisarzu Damianie, żyjącym na krawędzi Rafale i bezimiennymuzdrowicielu, który jest w stanie wyleczyć każdą dolegliwość z taką samąłatwością, z jaką zaraża ludzi strachem i odbiera im duszę.

Podejrzanekluby nocne, w których główną atrakcję stanowią tortury, ukryte w leśnychgęstwinach pradawne sekrety, szokująca terapia sztuką i słowa potrafiącezainfekować szaleństwem…

Dawid Kain -- powieściopisarz, poetai eseista. Jest autorem powieści Prawy,lewy, złamany oraz współautorem antologii Piknik w piekle i Horrorarium.Publikuje też na łamach takich pism, jak „Fraza” i „Magazyn Fantastyczny”.

Premiera: 24.02. 2012

Dom Derwiszy. Dni Cyberabadu - Ian McDonald

2012-03-01T06:51:00.000+01:00

Wydawnictwo: MAG

Liczba stron: 704

Sięgając po dzieła IanaMcDonalda zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Na dodatekpowieści science fiction czytam jedynie okazjonalnie i nadal nie mogę w pełniprzekonać się do tego gatunku. Do poznania twórczości tego pisarza zachęciłymnie liczne pozytywne recenzje i nominacje jego prozy do wielu prestiżowychliterackich nagród. Lekturę zaczynałam z ciekawością, ale także z lekką obawączy świat przyszłości wykreowany przez autora będzie w stanie mnie zaintrygowaći pochłonąć. Nie wszystkie lęki okazały się bezpodstawne, ale pierwszespotkanie z prozą McDonalda uważam za udane i już na wstępie polecam tę książkęwszystkim poszukiwaczom historii pełnych napięcia, emocji i wynalazkówprzyszłości.

Opowiadania zawarte wzbiorze Dni Cyberabadu osadzone są wrzeczywistości znanej z powieści Rzekabogów. Wspomnianego dzieła nie czytałam, więc już na samym początkuzostałam zaskoczona zamysłem autora, który miejscem akcji uczynił Indie.Spodziewałam się, że wydarzenia będą rozgrywać się w Stanach Zjednoczonych lubw którymś z europejskich państw, ponieważ tak dzieje się najczęściej. Tym razemjednak to nie zachodnia cywilizacja dominuje, ale Indie, które około roku 2050nie są już jednym państwem. Zostały rozbite na kilka autonomicznych krajów,pomiędzy którymi nierzadko dochodzi do wojen na tle rasowym lub ekonomicznym.

We wszystkichopowiadaniach wyraźnie wyczuwa się klimat przyszłości, ponieważ zmianie uległynie tylko urządzenia techniczne, ale także obyczaje społeczeństwa. Najbardziejszokujące było dla mnie zestawienie nowoczesnych praktyk z tradycyjnyminaleciałościami, którym nieliczni próbowali pozostać wierni. Ian McDonaldpozwolił sobie na pokazanie ludzi zmuszonych do przystosowania się do zupełnienowej rzeczywistości, która zmierza w niebezpiecznym kierunku. Czytelnikpoznaje bohatera, który jako dziecko został zaprojektowany dla swoich rodzicóww specjalistycznej klinice. Posiada szereg zdolności, dzięki którym znacznieprzewyższa zwykłych ludzi, niestety jego genetyczna modyfikacja niesie ze sobąrównież skutki uboczne, czyniąc z chłopca przedziwną istotę. Podobnych osób wtwórczości McDonalda jest więcej. Postaci są zagubione i niepewne swojegomiejsca w nowym społeczeństwie. Wszędobylskie roboty zyskały status pomocników,które idealnie wtapiają się w codzienność, dla niektórych są nawet swegorodzaju bohaterami. Autor świetnie skontrastował stare i nowe doświadczenia.Ludzie nie zmienili się pod wieloma względami, ale w zupełnie inny sposób dążądo osiągnięcia swoich celów. Ten nowy świat wydał mi się nieprzyjazny i pełensztuczności, ale jednocześnie intrygujący. Niestety w warstwie językowej napotkałamna pewną trudność. Użyto wielunieznanych mi terminów, co prawda niektóry zostały wytłumaczone w słowniczku,ale jak dla mnie była to tylko część skomplikowanych pojęć, których znaczeniamusiałam się w dużej mierze domyślać. DniCyberabadu to zbiór interesujących opowiadań, umieszczonych w egzotycznymrejonie geograficznym, które na pewno warto znać.

Domderwiszy to powieść, która nieco odbiega stylem i klimatemod recenzowanych opowiadań. Miejsce akcji również jest egzotyczne, ponieważ tymrazem wydarzenia rozgrywają się w Stambule w roku 2027. Turcja stała sięczłonkiem Unii Europejskiej, co nie zyskało aprobaty wszystkich mieszkańców.Wielu próbuje okazać swój sprzeciw poprzez desperackie zamachy samobójcze lubinne ataki terrorystyczne. W pewien poniedziałkowy poranek dochodzi do takiegotragicznego wydarzenia, ale jedyną ofiarą jest sam zamachowiec. Mieszkańcytytułowego domu nie zdają sobie sprawy jak ogromny wpływ na ich życie będziemiał ten atak. W ciągu pięciu dni bohaterowie doświadczą skrajnych emocji i doznań,a ich świat ulegnie diametralnej zmianie.

Tym razem rzeczywistośćopisywana przez McDonalda znacznie bliższa jest teraźniejszości. Elementyscience fiction pojawiają się najczęściej w motywach dotyczących nowychsposobów walki i nowoczesnej broni. Skomplikowane urządzenia pilnują porządkuna ulicach, ścigają przestępców, pomagają w pracy. Oczywiście mogą posłużyćtakże do czynów, zaburzających dotychczasową równowagę gospodarczą iekonomiczną. W powieści pojawia się szereg nowych zagrożeń i dylematówmoralnych, przed którymi stają bohaterowie. Gdyby nie obecność technicznychnowinek to właściwie trudno byłoby zaklasyfikować dzieło do gatunku sciencefiction. Autor szczegółowo opisuje architekturę Stambułu, jego specyficznyklimat i charakter mieszkańców. W niektórych momentach miałam wrażenie, że przeniosłamsię do tego miasta przyszłości, które dynamicznie zmienia się i rozwija,jednocześnie przypominając o wszystkich historycznych wydarzeniach, którychbyło świadkiem.

Bohaterowie książkizostają uwikłani w skomplikowaną aferę i nieświadomie odgrywają w niej znaczącerole. Emerytowany profesor, który ze względy na swoje greckie pochodzenie padłw przeszłości ofiarą prześladowań, staje się konsultantem pracującym nadprzewidzeniem kolejnego miejsca ataku terrorystycznego. Dziewięcioletni, choryna serce Can rekompensuje sobie liczne ograniczenia poprzez obserwowanieotaczającej rzeczywistości i eksplorowanie jej przy użyciu robotów. Ciekawskichłopak widzi coś dziwnego, rejestruje to i próbuje wyjaśnić, nie zdając sobiesprawy, że igra z niebezpieczeństwem. Biznesmen, handlujący gazem planuje nielegalniewzbogacić się na pewnej transakcji, a jego żona poszukuje legendarnej mumii ospecyficznych właściwościach. Przez kilkaset stron czytelnik poznaje myśli,zamiary i odczucia wszystkich bohaterów, dzięki czemu coraz lepiej rozumie tenświat przyszłości, który wydaje się tak zaskakująco prawdopodobny. Dzieła IanaMcDonalda wywarły na mnie duże wrażenie, zostałam pozytywnie zaskoczona innym podejściemdo science fiction i na pewno sięgnę po kolejne utwory tego pisarza.

Ocena: 5 / 6

Egzemplarzrecenzyjny otrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwaMAG.

Kręgi albo kolejność zdarzeń - Jan Antoni Homa

2012-02-24T05:17:00.000+01:00

Wydawnictwo: SOL

Liczba stron: 368

Proza Paulo Coelho mastałe grono wielbicieli, obojętnych na głosy krytyków, stwierdzających, żebrazylijski pisarz jest królem tandety i banału. Swego czasu zaobserwowałam teżpewną modę na negatywne opiniowanie jego pisarstwa. Nie mogę ustosunkować się dotych poglądów, ponieważ czytałam tylko jedną książkę Coelho, co moim zdaniem,jest niewystarczające do sformułowania ogólnego sądu o jego dziełach. Niemniejgdzieś w podświadomości zakodowałam wszystkie te negatywne stanowiska i z obawąsięgnęłam po dzieło Jana Antoniego Homy, które fragment recenzji na okładceprzyrównuje do pisarstwa wspomnianego autora. Po przeczytaniu książkizdecydowanie mogę stwierdzić, że porównania nie zawsze wychodzą danemu autorowina dobre, a w powieści Kręgi albokolejność zdarzeń nie dostrzegłam śladów filozofii dla ubogich, rzekomo takcharakterystycznej dla twórczości Paulo Coelho.

Głównym bohaterempowieści jest młody polonista Marcin, który nagle traci pracę w elitarnymliceum. Mężczyzna, zmęczony wielkomiejskim życiem postanawia poszukać zajęciana prowincji. Pod wpływem impulsu wybiera niewielką szkołę, znajdującą się wmiejscowości o nazwie Zabijany Krochmalne. Zapomniana przez wszystkich wieśstaje się Marcinowi niezwykle bliska. Razem z mieszkańcami Zabijan bohater doświadczaszeregu niezwykłych zdarzeń, których pochodzenia nie jest w stanie racjonalniewytłumaczyć. Poznaje sympatyczną gospodynię, ponadprzeciętnie uzdolnionegoucznia oraz kobietę, która w wyniku traumatycznych doświadczeń straciła mowę.Wszystkie zdarzenia i spotkania nie dzieją się przypadkowo, bo przecież w życiunajważniejsza jest kolejność zdarzeń.

Pierwszy kontakt z tąpowieścią owocuje niesamowitymi doznaniami estetycznymi. Jan Antoni Homaposługuje się tak pięknym, poetyckim językiem, że nie sposób przerwać lektury.Autor nie opisuje rzeczy, on je ubiera w barwne zwroty, wieloznaczne metafory iwymyślne porównania. Jego styl nie jest sztuczny czy przesadzony, odniosłamwrażenie, że dla Homy to naturalny środek ekspresji, wywołujący prawdziwączytelniczą przyjemność z obcowania ze słowem pisanym. Od samego początkuwiedziałam, że powieść Kręgi albokolejność zdarzeń nie jest dziełem łatwo ulegającym klasyfikacji. Historiawymyka się wszelkim gatunkom, stanowiąc mieszankę powieści obyczajowej z refleksjąnad stanem ludzkiej moralności i wyodrębnieniem zasad, jakimi człowiek kierujesię w swoim życiu.

Powieści Homy nienależy brać dosłownie bowiem, niektóre zdarzenia mają charakter baśniowy,alegoryczny. Początkowo wyraźnie można oddzielić zdarzenia realistyczne, któreobejmują perypetie bohaterów od pisanych przez Marcina, pełnych filozoficznychodniesień tekstów. Jednak później coś, co było jedynie wytworem umysłubohaterów pojawia się w ich świecie. Marcin oraz jego przyjaciel Rafał,zauważają, że ludzie dokoła zaczynają cierpieć na osobliwą amnezję. Zapominająwłasne imiona, znaczenia słów czy sens aktualnie wykonywanych czynności. Myślę,że każdy czytelnik inaczej odbierze powód, z jakiego autor tak skonstruowałswoją książkę. Moim zdaniem chciał w ten sposób zwrócić uwagę na pewneproblemy, ale także stworzyć coś oryginalnego i nieszablonowego. Kręgi albo kolejność zdarzeń pełne sąfilozoficznych rozważań i dialogów. Bohaterowie dyskutują o ludzkimokrucieństwie, skłonnościach do zabijania i odwiecznej brutalności wobeczwierząt. Nie są to jedynie czcze pogaduszki lub pełne górnolotnych sformułowańmanifesty. Dialogi postaci są naturalne, skłaniają do zastanowienia czy wysnuteteorie mają pokrycie w rzeczywistości lub szansę na ziszczenie się w odległejprzyszłości. Motyw okrucieństwa wobec istot słabszych dominuje w powieści.Począwszy od bezbronnych zwierząt skazanych na łaskę lub niełaskę człowieka,poprzez dramaty opuszczonych dzieci, których krzywd nikt nie zauważa, aż dotraumy i bólu jakie zakorzeniają się w ludziach wrażliwych, niepasujących dowiększości wymogów dzisiejszego świata.

Jan Antoni Homadokładnie sportretował wszystkich bohaterów. Postaci mają ze sobą wielewspólnego, ponieważ każda z nich w pewien sposób wyróżnia się spośródspołeczeństwa. Czasami irytowali mnie swoim biernym postępowaniem, byli jakbyzawieszeni w próżni i nie wiedzieli jak powinni pokierować swoim życiem.Powieść nie jest idealna, ponieważ chwilami odnosiłam wrażenie, że autor zbytczęsto powraca do motywów metafizycznych, sprawiając, że trudno pewnewydarzenia zinterpretować. Niemniej jednak książka przypadła mi do gustu izachęcam wszystkich do sięgnięcia po nią. Nie jest to łatwa lektura, ale zpewnością oryginalna i wartościowa.

Ocena: 4,5 / 6

Egzemplarzrecenzyjny otrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwaSOL.

SZTUKATER POLECA

Wyprawa - Pierre Bottero

2012-02-21T06:45:00.001+01:00

Wydawnictwo: W.A.B.

Liczba stron: 296

Wykreowanie dobrejpowieści młodzieżowej jest nie lada sztuką. W przypadku literatury dlaodbiorców nieco młodszych, ale niebędących już dziećmi, trudno o fabułę, któraprzyciągnie uwagę na dłużej. Pewnych wątków poruszać jeszcze nie wypada, zkolei inne wydają się już zbyt infantylne i nie na miejscu. Oczywiściezajmująca fabuła to nie wszystko, równie ważne są portrety psychologicznebohaterów oraz język, jakim autor się posłużył. Uważam też, że wartościoweksiążki dla nastolatków powinny przypaść do gustu także nieco starszymczytelnikom. Jak już wspomniałam, powieść młodzieżowa stanowi przed twórcą dużewyzwanie. Na szczęście Pierre Bottero stanął na wysokości zadania – pierwsza częśćcyklu Ewilan z dwóch światów to mądrai zabawna historia o odkrywaniu swojej tożsamości, sile przyjaźni i zasadach,jakimi każdy powinien się w życiu kierować.

Pewnego dniatrzynastoletnia Camille i jej przyjaciel Salim przenoszą się do zupełnie innejrzeczywistości. W jednej chwili znajdują się na ruchliwej ulicy miasta, a paręsekund później trafiają do ogromnego lasu, w którym oprócz nieznanych roślin pojawiająsię przedziwne istoty. Okazuje się, że bohaterowie znaleźli się w Gwendalavirze– świecie zamieszkanym przez potężnych magów oraz ich zaciekłych wrogów, którzypróbują przejąć kontrolę nad magicznymi mocami. Ku swojemu zdumieniu Camilleodkrywa, że jej życie związane jest z tajemniczą krainą znacznie bardziej niżprzypuszczała. Wszystko wskazuje na to, że dziewczyna naprawdę ma na imięEwilan i jest córką czarodziejskiej pary, która zaginęła w niewyjaśnionychokolicznościach. Bohaterowie muszą wypełnić powierzoną im misję, od którejzależy przyszłość Gwendalaviru oraz zmierzyć się z licznyminiebezpieczeństwami, czyhającymi na każdym kroku.

Kilkanaście pierwszychstron powieści nie zapowiada udanej lektury. Akcja zawiązuje się powoli,bohaterowie wydają się pozbawieni wyróżniających cech, a dodatkowo trudnozorientować się czym jest równoległy świat i jakie zasady tam panują. Naszczęście po początkowym marazmie następuje przełom, sprawiający, że książkęczyta się z dużym zainteresowaniem. Bohaterowie nieustannie stają przed nowymiwyzwaniami, przekonując się, że depczący im po piętach wrogowie stanowią bardzopoważne zagrożenie. Wyprawa przeznaczonajest dla młodszych odbiorców, dlatego wszystkie wydarzenia są niejakoułagodzone, a czasami obrócone w żart. Jednak mimo tego, czytelnik wyraźnieodczuwa napięcie i dreszcz niepewności o losy młodych przyjaciół, ponieważBottero potrafi postawić ich w sytuacji pozornie bez wyjścia. Pomysł zistnieniem dwóch światów, między którymi mogą poruszać się tylko najzdolniejsimagowie nie jest specjalnie odkrywczy, ale autorowi udało się wypełnić gociekawymi motywami, dzięki którym nie odniosłam wrażenia, że podobną historięjuż kiedyś czytałam.

Gwendalavir zostałstworzony na podobieństwo średniowiecznego miasta, jednak w kilku istotnychkwestiach świat ten różni się od osad z epoki. Zamieszkują go nie tylko ludzie,ale również inne rasy, zazwyczaj wrogie naszemu gatunkowi. Ewilan i Salim mająnieprzyjemność spotkać najgroźniejszą rasę – Ts’żerców, a także kilka ogromnychpająków, potrafiących podróżować między światami. Gwendalavir niestety niezostał zbyt dobrze opisany przez autora, dlatego czasami z trudem mogłamwyobrazić sobie w jakim miejscu znajdują się bohaterowie i z kim walczą. W tymmomencie z pomocą przychodzi zamieszczony na końcu książki słowniczek,przybliżających ważne postaci z książki. Przydaje się również, gdy chcemyzapamiętać imiona bohaterów z równoległej rzeczywistości, które są naprawdęwymyślne i trudne do wymówienia. Pierre Bottero podał najważniejsze informacje,zapominając o detalach, nadających wykreowanemu światu wiarygodności. Mamnadzieję, że w kolejnych częściach ten problem nie istnieje, ponieważ zakończeniesugeruje, że akcja będzie rozgrywać się w większości w Gwendalavirze, którychciałabym poznać nieco lepiej.

Główni bohaterowie topara sympatycznych nastolatków, których łączy wyjątkowo silna więź. Camille,znana także jako Ewilan, nie zaznała miłości od swoich przybranych rodziców,potrafiących jedynie stawiać przed nią wygórowane wymagania. Dziewczyna jestbardzo zdolna i inteligentna, a dzięki dużej odwadze potrafi wybawić siebie iSalima z każdej opresji. Jej przyjaciel nie traci humoru nawet wnajtrudniejszym położeniu, stanowiąc wsparcie dla Ewilan. Inne postaci zksiążki również posiadają szereg wyróżniających cech. Autor wykreowałnieustraszonego wojownika Edwina Til’Illana, nieco tchórzliwego, choćspragnionego sławy rycerze Bjorna Wil’Wayarda oraz mądrego i przenikliwegoanalityka Duoma Nil’Erga. Za sprawą ciekawych postaci, w powieści pojawiają sięzarówno momenty zabawne jak i poważniejsze. Humor przeplata się z trudnymiwyborami, sprawiając, że z zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów.

Wyprawato powieść idealna dla miłośników fantasy, którzy mają ochotę przenieść się doprzedziwnego królestwa magii i wyobraźni. Zakończenie przerywa opowieść wbardzo emocjonującym momencie i pozwala przypuszczać, że kolejna część jestjeszcze ciekawsza. Mimo niezbyt udanego pierwszego wrażenia, przekonałam się dotej powieści i pozwoliłam porwać nurtowi wydarzeń. Pierre Bottero wymyśliłhistorię pełną niesamowitych wydarzeń i niebezpiecznych spotkań, mogącą podobaćsię czytelnikom w każdym wieku.

Ocena: 4,5 / 6

Egzemplarzrecenzyjny otrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwaW.A.B.

Biała lwica - Henning Mankell

2012-02-17T08:53:00.001+01:00

Wydawnictwo: W.A.B.

Liczba stron: 480

Powieści HenningaMankella były znane i cenione na długo przed nadejściem mody na skandynawskiekryminały. Pisarz kreuje historie, podejmujące istotne tematy polityczne ispołeczne. Zbrodnia, do jakiej dochodzi w Szwecji zazwyczaj stanowi tylkoprzysłowiowy czubek góry lodowej, a tuż za nią często kryje się międzynarodowaafera, w którą zamieszani są ludzie na wysokich stanowiskach. Biała lwica to trzecia część cyklu okomisarzu Wallanderze, który pracuje w prowincjonalnej komendzie w Ystad.Odnoszę wrażenie, że z każdą kolejną powieścią Mankell tworzy coraz lepszą, ibardziej zajmującą intrygę, sprawiając że plasuje się w czołówce moichulubionych autorów powieści kryminalnych.

Agentka handlunieruchomościami Louise Åkerblom znika w niewyjaśnionych okolicznościach.Kochająca żona i matka dwóch małych córek nie miała najmniejszego powodu bypopełnić samobójstwo lub porzucić rodzinę. Gdy policja odnajduje jej ciało iwszczyna śledztwo w tej sprawie, okazuje się, że niemal nic do siebie niepasuje. Opuszczony dom, skomplikowana radiostacja, odcięty palec mężczyzny inieznany w Szwecji rodzaj broni sugerują, że zbrodnia w Ystad powiązana jest zpoważnym przestępstwem, rozciągającym się na światową skalę. Prowadzącydochodzenie Kurt Wallander przeczuwa, że morderstwo Louise to nie jedynazagadka jaką przyjdzie mu rozwiązać, ale w najgorszych koszmarach nie śni, żetym razem zagrożenie dotknie także jego najbliższych.

Białalwica nie jest typowym kryminałem, ponieważ już wpoczątkowej części książki wiadomo, kto stoi za morderstwem kobiety. Wpierwszej chwili poczułam się zawiedziona takim pokierowaniem fabuły, aleniemal natychmiast porwała mnie wartka, dynamiczna akcja i międzynarodowaintryga. Morderca stanowi jedynie trybik w skomplikowanej zbrodniczej machinie,a operacją kierują ludzie odpowiedzialni za sprawy wagi państwowej. Mankellsprawnie przenosi akcję ze Szwecji do Afryki Południowej, w której większośćdramatycznych wydarzeń ma swój początek. RPA na początku lat 90. to kraj,stojący u progu wojny domowej. Rasistowskie rządy białej mniejszości budzącoraz większe protesty czarnoskórych. Rządzący podzieleni są na dwa obozy –jedni pragną zaprowadzić w państwie demokrację, inni zaciekle walczą opozostawienie systemu segregacji rasowej, dzięki któremu mają nieograniczonewpływy. Henning Mankell wprowadzaczytelnika w afrykańską rzeczywistość po mistrzowsku. Najpierw opisujenajważniejsze historyczne wydarzenia, które doprowadziły do powstania polityki apartheid‘u,następnie w sposób niezwykle wiarygodny oddaje nastroje społeczeństwa, które potylu latach ucisku jest gotowe do uzyskania niezależności. W powieści pojawiasię także rys kulturowy. Afrykańskie wierzenia w opiekę przodków, stosunek donatury i upływającego czasu to tylko niektóre z cech różniących mieszkańców RPAod Europejczyków.

Postać Kurta Wallanderazyskała moją sympatię głównie ze względu na inteligencję i odwagę graniczącą zbohaterstwem. Sumienny policjant z niewielkiego portowego miasta w Szwecji niema cech nadprzyrodzonego bohatera, który wyjdzie cało z każdej opresji.Komisarz Wallander to zwyczajny człowiek, odczuwający lęk w starciu zbezwzględnymi przestępcami. W Białejlwicy Mankell nieco inaczej skonstruował swojego bohatera, ponieważmężczyzna podejmuje brawurowe działania, graniczące z szaleństwem. Takieodstępstwo od normy początkowo wydało mi się mało prawdopodobne, jednakzakończenie przekonało mnie do tego, że reakcji ludzkich nigdy nie możnaprzewidzieć. Dla najbliższych Wallander jest w stanie zrobić wszystko;zaryzykować nie tylko reputację i karierę, ale także własne życie. Finał całejhistorii udowodnił, że zwyczajny człowiek nie jest w stanie przejść nad pewnymiwydarzeniami do porządku dziennego, a każda trauma prędzej czy później da osobie znać. Henning Mankell potrafi połączyć międzynarodowe spiski z dramatempojedynczych osób, dzięki czemu historia intryguje od pierwszej strony i niepozwala na znużenie nawet na chwilę. Recenzowaną książkę polecam wszystkim,którzy mają ochotę poznać historię pełną okrucieństwa, żądzy władzy iniespełnionych ambicji.

Ocena: 5,5 / 6

Panny roztropne - Magdalena Witkiewicz

2012-02-12T07:40:00.000+01:00

Wydawnictwo: SOL

Liczba stron: 256

Książki reklamowanejako idealne dla kobiet, określane często mianem literatury na obcasach,kojarzą mi się z nieskomplikowanymi historyjkami, których bohaterki zmagają sięz całą masa perypetii miłosnych. Obowiązkowo musi pojawić się wredny szef iprzyjaciółka, która wyciągnie na drinka oraz rundę po sklepach. Nie zaszkodzijak na dokładkę autorka dorzuci jeszcze mamuśkę, narzekającą na staropanieństwocórki albo domowego zwierzaka o nietypowych cechach. Zazwyczaj takie powieściomijam szerokim łukiem, ponieważ irytuje mnie ich przewidywalność i wylewającasię z każdej strony słodycz. Jednak niedawno zrobiłam wyjątek dla Morderstwa niedoskonałego AgnieszkiKrawczyk, które udowodniło, że lekka i przyjemna historia wcale nie musi byćbanalna, co więcej, może być zabawna i inteligentna. Od tej pory nie zamykamsię na żaden gatunek i czekam na kolejną miłą niespodziankę. Panny roztropne autorstwa MagdalenyWitkiewicz należą do powieści przeznaczonych głównie dla pań. Zabrałam się zalekturę pełna entuzjazmu i zapału, ale tym razem zaskoczenia nie było.

Niezwykle trudnowskazać głównych bohaterów powieści, ponieważ autorka wykreowała całkiempokaźną galerię postaci, które dla fabuły są niemal jednakowo ważne. Już napoczątku poznajemy rezolutną ośmiolatkę Zuzannę, nazywaną Bachorem oraz jejojca, który dla odmiany intelektem nie grzeszy. Dziewczynkę łączy głębokaprzyjaźń z sześćdziesięciopięcioletnią, ekscentryczną Zofią Kruk oraz jejtrzydziestoletnią siostrzenicą. Jak nietrudno się domyślić intryga koncentrujesię na poszukiwaniach drugiej połowy dla wspomnianej siostrzenicy o imieniuMilenka, gapowatego ojczulka, a także pewnej atrakcyjnej gimnastyczki, którawłaśnie porzuciła sportową karierę. Później pojawiają się bracia bliźniacy,wrażliwy na kobiece piękno szef Milenki, a także jej tajemniczy współpracownikRobert.

Mimousilnych starań nie doszukałam się w tej książce niczego ponad rozbudowanymwątkiem miłosnym. Wszystkie wydarzenia mają związek ze swataniem, rozpaczaniempo niewiernym partnerze albo solennymi obietnicami znalezienia kogoś, z kimmożna stworzyć związek aż po grób. Zdaję sobie sprawę, że tematyka wpisana jestniejako w konwencję powieści tego rodzaju, ale żałuję, że autorka niedostarczyła czytelnikom czegoś ponad uczuciowe rozterki bohaterów. Przydałbysię jeszcze jakiś motyw, skupiający uwagę odbiorcy na kwestiach dalekich odplanów matrymonialnych. Ze względu na brak innych wątków fabuła powieści jestschematyczna niemal od samego początku i z góry wiadomo jaki cała historiabędzie miała finał. Zapewne dla niektórych nie jest to wadą, ale z mojegopunktu widzenia, lektura staje się ciekawsza, jeśli choć trochę prowokujeczytelnika do snucia domysłów i prognozowania kolejnych wydarzeń.

Panny roztropnezostały napisane z myślą o tym, aby czytelnika rozbawić. Autorka z różnymskutkiem starała się wprowadzić humor do dialogów czy też opisów. W niektórychmomentach miałam wrażenie, że Magdalena Witkiewicz przedobrzyła, bo końcowyefekt nie był żartobliwy, a groteskowy. Utarte gry słowne i powiedzonka czy teżnieporozumienia wywołane oczywistymi niedomówieniami, zwracały uwagę nasztuczność wykreowanej sytuacji, a nie jej komizm. Gwoli sprawiedliwości muszędodać, że parę razy zdarzyło mi się uśmiechnąć w trakcie lektury, ale w ogólnymrozrachunku moje poczucie humoru różni się od książkowego.

Myślę,że wszystkie wydarzenia oraz wykreowanych bohaterów należy odbierać zprzymrużeniem oka. W przeciwnym razie książka może stać się źródłem frustracjii zdenerwowania. Panny roztropne toklasyczny przykład tzw. literatury kobiecej, o której napisałam we wstępie. Niemam zamiaru w jakikolwiek sposób wartościować tego gatunku, ale nie da sięzaprzeczać, że to z założenia lekka historyjka, napisana prostym, potocznymjęzykiem. Choć bohaterów w niej mnóstwo to na uwagę zasługuje jedynie szalonaZofia Kruk, która w statecznym już wieku zachowuje się jak młoda, korzystającaz życia kobieta. Postać ta wzbudziła moją sympatię głównie ze względu napogodne usposobienie i przedziwne pomysły. Dla tej damy nie ma rzeczyniemożliwych, ponadto wielokrotnie wykazała się sprytem i inteligencją, którychbrakuje chociażby Milence czy ojcu Zuzanny. Recenzowana powieść nie przypadłami specjalnie do gustu, ale jeżeli ktoś lubi zrelaksować się przy literaturzetego typu, to dzieło Magdaleny Witkiewicz powinno mu się spodobać.

Ocena: 3 / 6

Egzemplarz recenzenckiotrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwa SOL.

Wariacje jesienne - Anita Halina Janowska

2012-02-09T07:17:00.000+01:00

Wydawnictwo: WAB

Liczba stron: 273

Wariacjejesienne to książka przedziwna. Nie można zaszufladkować jejdo jednego, określonego gatunku. Podejrzewam, że zawiera w sobie zarównoelementy fikcyjne, jak i prawdziwe. Składa się z kilku historii, listów,wspomnień, wierszy, przemyśleń bohaterów. To chaos, który uporządkowany i zestawionyrazem intryguje czytelnika innym spojrzeniem na rzeczywistość. Na pierwszychstronach książki można wyłowić informację, wedle której wszystkie opisane wydarzeniazostały przez autorkę zredagowane na podstawie zapisków literata Henryka S., prowadzonychw latach 1999-2002. Jeżeli tak jest w rzeczywistości, to Anicie HalinieJanowskiej należą się duże brawa za stworzenie logicznej, choć swobodnejhistorii. Jeżeli natomiast treść książki jest literackim zabiegiem, a podpostacią Henryka S. częściowo ukrywa się sama autorka, to brawa te powinny byćjeszcze większe.

W podwarszawskichOborach mieści się Dom Pracy Twórczej, odwiedzany przez wszystkich tych, którzycoś piszą, planują napisać bądź też odzyskują siły, wyczerpane tworzeniemnowego dzieła. Pan Henryk to stateczny mężczyzna, mający na swym literackimkoncie kilka utworów. Na fabułę książki składają się w dużej mierze notatki zjego dziennika, w którym umieścił fragmenty zapisków swojej żony, listy od jejwielbicieli oraz napisane przez nią wiersze. Jednak pojawiają się też rozmowyprowadzone przez pisarzy przebywających w Oborach. Wariacje jesienne zawierają również wątek miłosny, który z całejpowieści najmniej przypadł mi do gustu, głównie ze względu na infantylizmrzekomych zakochanych oraz łatwość, z jaką bohaterowie zmieniają obiekt swoichuczuć.

Jeżeli ktoś szukapowieści z wyraźnie zarysowaną akcją, podziałem na głównych i epizodycznychbohaterów oraz obszernymi opisami, mającymi wprowadzić czytelnika w wykreowanyświat, to nie powinien sięgać po najnowszą książkę Anity Haliny Janowskiej. Tapozycja bowiem charakteryzuje się zupełnie innymi cechami, niepozwalającymi natraktowanie jej jedynie jako umilacza wolnego czasu, o którym zapomni sięniemal natychmiast po przeczytaniu. Wariacjejesienne zawierają mnóstwo intertekstualnych odniesień, czekających naodkrycie lub też przekazanych dosłownie. Prawdziwym smaczkiem są dialogibohaterów, którzy rozmawiają ze sobą na niemal wszystkie tematy. Począwszy odbanalnych, codziennych spraw, przechodząc do osobistych refleksji i zwierzeń, kończącna wygłaszaniu czasami kontrowersyjnych poglądów. Wszystkie dyskusje prowadzonesą naturalnie i wiarygodnie, nie dostrzegłam fragmentu, w którym mieszkańcyDomu Pracy Twórczej wyrażaliby się w sposób patetyczny czy też przesadzony. Wtrakcie lektury miałam wrażenie, że przysłuchuję się rozmowom inteligentnychludzi, którzy potrafią żartować lub ironizować, ale też rozważać problemynatury egzystencjalnej. Autorka przyznaje, że w niektórych przypadkach nieukrywała swoich bohaterów za pseudonimami. Dzięki temu miałam okazje poznaćpoglądy profesora Jakuba Goldberga oraz jego małżonki Olgi. Rozmowę na tematkulturowych różnic pomiędzy Polakami a Żydami, prowadzoną przez Henryka i paniąOlgę, uważam za najbardziej wartościowy fragment z całej książki.

Wspomniany przeze mniewątek miłosny pomiędzy Henrykiem a Anną muszę określić jako niedopracowany. Zjednej strony bohaterowie wyraźnie mają się ku sobie, a z drugiej zajmują siędziecinnymi potyczkami słownymi i robieniem sobie na złość. Nie potrafię ocenićna ile ten wątek jest rzeczywisty, jeżeli w ogóle ma cokolwiek wspólnego zprawdą, ale bardzo irytowało mnie zachowanie roznamiętnionych literatów. Niemalwszyscy w tej książce ochoczą szafują miłością, obnosząc się ze swoimirzekomymi uczuciami. Wystarczy kilka spacerów lub wspólnych obiadów i już tworzysię nowy związek. Odniosłam wrażenie, że pisarze przedstawieni w książcepotrafią pięknie o miłości mówić, wyobrazić ją sobie, a nawet opisać, aleprzeżywanie tego uczucia zupełnie nie leży w ich naturze.

Do sięgnięcia po Wariacje jesienne namawiam wszystkichmiłośników literatury, którzy mają dość płytkich historyjek, ulatujących zgłowy tuż po przeczytaniu ostatniego zdania. Anicie Halinie Janowskiej udałosię stworzyć lekturę nietuzinkową, świeżą, momentami zabawną, a momentamiprzygnębiającą. Bohaterów nie określają wielozdaniowe opisy, ale dialogi,wspomnienia i listy od bliskich osób. Dzięki takiej formie, powieść mieści wsobie ogrom znaczeń, odwołań i możliwości interpretacyjnych. Autorka pozwalakażdemu wniknąć w świat rządzony nieco innymi prawami niż rzeczywistośćprzeciętnego człowieka, nakłania także na chwilę zadumy nad przeczytanymsłowem. Z tego względu namawiam do smakowania książki strona po stronie, choćbez problemu można pochłonąć ją w jeden wieczór.

Ocena: 4,5 / 6

Egzemplarz recenzencki otrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwa WAB

Relacja z Summer Game Party vol. 2.5

2012-02-06T19:02:00.002+01:00

Summer Game Partyto cykl imprez, podczas których przyjemność płynąca z obcowania z grami wideospotyka się z naukowym spojrzeniem na to medium. Organizatorami są studenci zKoła Naukowego Badaczy Gier oraz wykładowcy Uniwersytetu Łódzkiego, którzy 28stycznia już po raz trzeci spotkali się ze wszystkimi bliżej zainteresowanymicyberrozrywką. W miejskim punkcie kultury Prexer przy ul. Pomorskiej 39 w Łodzituż po godzinie 18 odbyła się inauguracja, podczas której wystąpił prof. Piotr Sitarski.Następnie głos zabrała mgr Maria Garda, przybliżając słuchaczom historię gierkomputerowych. Medium wydaje się wciąż dość młode, ale okazuje się, że ma zasobą całą gamę przeobrażeń, wywierających ogromny wpływ na jego dzisiejszykształt.

Słuchacze paneli teoretycznych

Późniejszewystąpienia skupione były wokół motywu przewodniego – przyjemności gracza.Kolejne panele teoretyczne, prowadzone przez studentów z KNBG, odbywały się wkilkudziesięciominutowych odstępach. Dyskutowano m.in. o wpływie globalizacji itranskulturalizmu na konkretne produkcje, o gatunkowości gier oraz konwencjachestetycznych, które medium przejęło z filmu, a także o żeńskich postaciach wgrach. Poruszono również kwestię cyfrowej dystrybucji i emocji, jakich możedostarczyć rozgrywka. Wszystkie wystąpienia zgromadziły pokaźne gronosłuchaczy, co oznacza, że warto gry badać i rozmawiać o nich w szerszym gronie.Najwięcej emocji niewątpliwie wzbudziła rozmowa o roli kobiety w grze.Słuchacze chętnie dyskutowali o tym, czy wygląd postaci ma duży wpływ na to,jak gra postrzegana jest przez odbiorcę czy liczą się przede wszystkimumiejętności postaci, a walory fizyczne schodzą na dalszy plan. Podobnapolemika rozgorzała w trakcie omawiania „narodowości” gier. Zastanawiano sięczy dla gracza istotny jest fakt, że serie kojarzone z konkretnym państwem (np.Silent Hill) kontynuowane są przez twórców z zupełnie innych rejonówgeograficznych. Słuchacze chętnie dzielili się swoimi przemyśleniami idoświadczeniami z prowadzącymi, co niewątpliwie podniosło atrakcyjnośćspotkania. Jeżeli ktoś nadal twierdzi, że granie to bezproduktywne zajęcie,które utrudnia zawieranie nowych znajomości, to śpieszę dodać, że jest wbłędzie. Goście chętnie kontynuowali wymianę poglądów nawet po skończonympanelu. Jestem przekonana, że taki przepływ spostrzeżeń skłania do chwilizastanowienia nie tylko nad własnym sposobem odbierania gier, ale także pozwalana zupełnie nowe spojrzenie na medium.

Pierwsi uczestnicy strefy freeplay

Wtym samym czasie dla wszystkich gości otwarto strefę freeplay, w której dużąpopularnością cieszyły się zarówno gry konsolowe, jak i planszowe. Można byłospróbować swoich sił w wyścigach samochodowych, boksie czy też popularnych„bijatykach”. Oczywiście atrakcją tego wieczoru były emocjonujące turnieje ikonkursy. Jako pierwsze odbyły się wyścigowe zmagania w grze Grid na konsoli Xbox 360. Na zwycięzcęczekały atrakcyjne zestawy gier i gadżetów od sponsorów. Również zdobywcypozostałych miejsc na podium otrzymali interesujące bonusy. Po zmaganiach natorze wyścigowym przyszedł czas na potyczki w grze Facebreaker. Niektórzy z wahaniem i niepewnością sięgali po pady,ale po krótkim czasie dreszczyk emocji dał o sobie znać i nawet początkującygracze radzili sobie znakomicie.

Finałowe zmagania w Tekkenie 6

Największąatrakcją strefy freeplay był oczywiście turniej w Tekkena 6 na PlayStation 3. Wszyscy uczestnicy prezentowali wysokipoziom, dlatego walka była naprawdę zacięta i wyrównana. Niekwestionowanymmistrzem okazał się gracz, który na turniej przyszedł z własnym padem. Nie oddziś wiadomo, że profesjonalista gra na własnym sprzęcie, a w przypadku Tekkena wyczucie i przyzwyczajenie dopada jest równie ważne, co technika gry. Zwycięzca pokonał wszystkichkonkurentów bez problemu, to się nazywa prawdziwy mistrz! Fundatorami zestawówgier i gadżetów był portal Świat Gryoraz City Interactive i Frogster Interactive Pictures. Konkursyi turnieje przyciągnęły także liczne grono kibiców, którzy chociaż sami nieodważyli się wystartować, to głośno dopingowali swoich faworytów.

Nagrody wręczały opiekunka koła dr Katarzyna Prajzner oraz sekretarz mgr Maria Garda

Spotkań,takich jak to zorganizowane przez Koło Naukowe Badaczy Gier powinno byćzdecydowanie więcej. Duże zainteresowanie dyskusją, konkursami czy po prostugraniem dla relaksu świadczy o tym, że medium to na dobre zadomowiło się wnaszej rzeczywistości. Graczem może być dziś dosłownie każdy, bez względu nawiek czy płeć. Obserwując uczestników imprezy w strefie freeplay, doszłam downiosku, że wspólne granie to doskonały sposób na poznawanie nowych osób.Wesoła atmosfera, nutka pozytywnej rywalizacji i dużo śmiechu przy pokonywaniukolejnych wyzwań w konkretnych produkcjach tylko mnie w tym przekonaniuutwierdziły. Pisząc o graniu mam na myśli nie tylko cyberrozrywkę, ale takżestare, dobre gry planszowe. W końcu nieskomplikowane, ale dające mnóstwo frajdyplanszówki zawsze cieszą się dużym powodzeniem, co również zauważyłam w strefiefreeplay.

Nagrodzeni laureaci turniejów

Summer Game Party vol2.5to doskonała okazja do poznania medium i w praktyce, i w teorii. Z tego względunawet, jeśli ktoś o grach ma niewielkie pojęcie to na takiej imprezie ma szansędowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy i rozbudzić zainteresowanie tą dziedziną.Mam nadzieję, że dzięki takim spotkaniom granie przestanie być postrzegane jedynie,jako forma rozrywki i to na dodatek wstydliwej. Kolejna edycja już w czerwcu,jestem pewna, że nie zabraknie zarówno ciekawych tematów do dyskusji, jak iturniejowych zmagań z atrakcyjnymi nagrodami.

Czerwona piramida - Rick Riordan

2012-02-04T07:40:00.000+01:00

Liczba stron: 544

Wydawnictwo: Galeria Książki

Carter i Sadie Kane torodzeństwo, które właściwie nigdy nie miało okazji dobrze się poznać. Pośmierci ich matki dziewczyna zamieszkała z dziadkami w Londynie, a Carterpodróżował po całym świecie z ojcem, uznanym egiptologiem. Bohaterowiespotykają się jedynie raz w roku – w Święta Bożego Narodzenia. Podczas jednej ztakich wizyt ojciec zabiera pociechy do Muzeum Brytyjskiego, w którym maprzeprowadzić specjalne badania. Niestety nie wszystko idzie zgodnie z planem –cenne eksponaty ulegają zniszczeniu, Julius Kane znika w dziwnychokolicznościach, a do naszego świata przedostają się liczne egipskie bóstwa.Okazuje się, że Carter i Sadie nie są zwyczajnymi nastolatkami, ponieważposiadają zdolności, umożliwiające im walkę ze starożytnymi bogami. Bohaterowiebędą musieli zmierzyć się z wieloma wyzwaniami oraz odkryć prawdę o swoimpochodzeniu.

Czerwona piramidato lekka i przyjemna powieść, w której wątki historyczne mieszają się zfantastycznymi. Głównym założenie fabularnym jest współistnienie świata współczesnegoze starożytnym. Okazuje się, że egipska mitologia znajduje oparcie wrzeczywistości, ponieważ bogowie potrafią przenikać do ziemskiego świata inawiązywać z ludźmi kontakty. Nie zabrakło także klasycznego motywu walki dobraze złem, ponieważ bóstwa odznaczają się takimi samymi cechami jak ludzie. Nieobca jest im zazdrość, chciwość i pragnienie zdobycia władzy, ale oczywiścieznajdą się też bogowie, opowiadający się po stronie sprawiedliwości imoralności.

Narracjaprowadzona jest wymiennie przez Sadie i Cartera, którzy relacjonujączytelnikowi wszystkie wydarzenia. Niestety przeszkadzały mi pojawiające sięwtrącenia, kierowane do odbiorców, bądź też do innego bohatera, które niejakorozbijały spójność fabuły. Zdarza się, że w trakcie emocjonującego fragmentupojawia się krótkie, dosłownie jednozdaniowe wtrącenie, ale burzy ono klimatopowieści, wytrąca z rytmu i raczej irytuje niż ciekawi. Zapewne w zamyśleautora miało być takim humorystycznym akcentem, który wprowadzi trochę komizmudo całej historii. Niestety mnie ten zabieg nie przekonał i muszę ocenić gonegatywnie.

Książkaskierowana jest do młodszego odbiorcy. Świadczą o tym przede wszystkim język,jakim została napisana oraz konstrukcja psychologiczna bohaterów. Carter to czternastolatek, podzielający pasjęswojego ojca. Dzięki licznym podróżom i rozległej wiedzy potrafi rozwiązaćniemal każdą zagadkę i rozpoznać atrybuty poszczególnych bogów. Sadie jest odbrata dwa lata młodsza i ma zupełnie inny charakter. Krnąbrna i ciekawskadziewczyna niemal zawsze stawia na swoim, co czasami wpędza bohaterów wkłopoty. Rodzeństwo przeżywa wiele niezwykłych przygód, poznaje się lepiej izaczyna rozumieć, że jedynie współpraca może zapewnić sukces i zwycięstwo.

Odniosłamwrażenie, że język powieści ma za zadanie złagodzenie odbioru smutnych iprzejmujących wydarzeń. Bohaterom wiele razy grozi niebezpieczeństwo, alepoprzez zabawne dialogi czy opisy sytuacji czytelnik nie odczuwa grozy, ajedynie lekkie napięcie. Charakterystyka przeciwników również ma wydźwiękhumorystyczny i raczej nie może wywołać strachu w trakcie lektury. Osobiściewolałabym, żeby cała historia była nieco mroczniejsza, ale Czerwona piramida została napisana z myślą o dzieciach i młodszychnastolatkach, dlatego przerażających elementów w niej nie ma.

Intrygaksiążki skupiona jest właściwie na jednym, dominującym wątku. Autor wprowadzawiele wydarzeń do akcji i nie sposób znużyć się lekturą. Niemal na każdejstronie dzieje się coś ważnego, mającego duży wpływ na dalsze losy bohaterów.Podobało mi się, że wpleciono motyw egipski. Kultura i tradycja starożytnegoEgiptu obecna jest na kartach powieści w sposób ciągły, ale nienachalny.Niejako mimochodem można pewne informacje odświeżyć lub dopiero przyswoić. Czerwoną piramidę polecam przedewszystkim młodszym czytelnikom, ale i starsi nie powinni czuć się rozczarowani,ponieważ książka zapewnia kilka godzin relaksu i rozrywki.

Ocena: 4 / 6

Egzemplarz recenzenckiotrzymałam dzięki uprzejmości portalu Sztukater oraz wydawnictwa GaleriaKsiążki.

Spotkanie z Krzysztofem Petkiem!

Summer Game Party vol. 2.5!

2012-01-27T20:08:00.000+01:00

Już jutro odbędzie się wyjątkowa impreza poświęcona grom wideo. Zapraszam nie tylko miłośników takiej rozrywki, ale także osoby, które nie grają. Celem jutrzejszego spotkania jest również dyskusja oraz podzielenie się spostrzeżeniami z tymi, którzy mają ochotę dowiedzieć się czegokolwiek o tym medium. Jeszcze raz serdecznie wszystkich zapraszam. Oprócz wystąpień teoretycznych i dyskusji przewidzieliśmy także liczne turnieje z nagrodami :)

"Co Ty w ogóle widzisz w tych grach?" - czyli parę słów o różnych przyjemnych kwestiach związanych z graniem. SUMMER GAME PARTY 2,5 to odrobina wakacyjnego relaksu w środku zimy. Kolejna edycja gamingowej imprezy w Łodzi, przygotowana przez graczy dla graczy. Łącząc możliwość dobrej zabawy z chęcią podzielenia się paroma cennymi przemyśleniami, Koło Naukowe Badaczy Gier UŁ przygotowało wydarzenie, na które zaproszeni są wszyscy miłośnicy gier komputerowych. Na uczestników czeka strefa freeplay (będziecie mogli swobodnie pograć w rozmaite gry), turniej z atrakcyjnymi nagrodami (poćwiczcie kciuki na padach) oraz ciekawe panele teoretyczne dla głodnych wiedzy (pomówimy o przyjemności odbiorczej). Wstęp wolny!

CZAS: 28 stycznia 2012, od godziny 17:00
MIEJSCE: Łódź ul. Pomorska 39/41 - Miejski Punkt Kultury Prexer-UŁ
http://www.summergameparty.pl

Program imprezy:

Mała Sala - Panele Teoretyczne
18:00 Inauguracja dr Katarzyna Prajzner
18:10 mgr Maria B. Garda - Czterdzieści lat temu w grach...
18:30 Małgorzata Bociek - Dreamfall: niedzielna przygoda
19:00 Dominika Staszenko - Kobiecym okiem - żeńskie postaci w grach wideo
19:30 Marcin Chojnacki - Gry komputerowe w obliczu transkulturalizmu i globalizacji
20:00 Piotr Gutsche, Aleksander Przybyszewski - Cyfrowa dystrybucja - (nie)mała rewolucja
20:30 Radosław Ciechanowski, Artur Petz - "Gdzieś już to widziałem...", czyli jak konwencje filmowe przenikają do gier
21:00 Kamil Jędrasiak - "Quit playing games with my heart", czyli emocje w grach
21:30 mgr Mariusz Sławiński - Przyjemność niejedno ma oblicze
22:00 Loteria dla uważnych słuchaczy

Duża Sala - Strefa Freeplay

18:00 Zapisy na turnieje, turnieje gier wideo, gry planszowe, loteria dla uczestników paneli
22:30 Turniej Tekken 6
24:00 Wręczenie nagród

Abstrakty części wystąpień:

Cyfrowa dystrybucja - (nie)mała rewolucja

Obywatele, Obywatelki!
Stoimy u progu nowej ery! Ery, w której nie musicie już wychodzić z domów, by zdobyć waszą upragnioną grę. Koniec z pudełkami i tonami zbędnej makulatury! Koniec z szukaniem zagubionych w odmętach Waszych pokoi płyt CD! Koniec z przekopywaniem się przez fora, by ściągnąć łatkę czy spolszczenie! Towarzysze (wirtualnej) broni - chcemy, abyście świadomi wolnego wyboru weszli w świat cyfrowej dystrybucji i przekonali się, ile przyjemności ma Wam do zaoferowania.

Gry komputerowe w obliczu transkulturalizmu i globalizacji

Co łączy Hello Kitty i Wiedźmina? Globalizacja rynku cyberrozrywki doprowadziła do przenikania się w grach estetyki z różnych krajów, tworzenia międzynarodowych produkcji oraz przekazywania głośnych tytułów między kręgami kulturowymi. Mainstream wytworzył uniwersalną formę, zrozumiałą dla wszystkich odbiorców, przypominającą styl zerowy kina hollywoodzkiego. Czy w takiej sytuacji możemy jeszcze mówić o unikalności gier wideo i rozwiązaniach typowych tylko dla określonej grupy odbiorców?

Kobiecym okiem - żeńskie postaci w grach wideo

Bohaterowie większości gier wideo przeżywają niesamowite przygody, wykazują się nadnaturalnymi zdolnościami oraz heroicznymi czynami, ale czy dotyczy to także żeńskich postaci? Okazuje się, że choć medium liczy sobie już kilkadziesiąt lat, to dopiero od niedawna można spotkać w nim bohaterki, które skupiają na sobie całą uwagę gracza. Kobieta nie jest już dodatkiem do rozgrywki, ale głównym jej motorem. Warto zauważyć również jak twórcy przedstawiają żeńskie bohaterki, jakie cechy wyglądu odpowiadają poszczególnym gatunkom gier oraz, jak fizyczny aspekt postaci wpływa na przyjemność odbiorcy z obcowania z danym tytułem.

Dreamfall: niedzielna przygoda

Oczywistym jest, że nasze wymagania wobec gier ulegają ciągłym zmianom. Jednak nie dotyczy to, jakby się mogło wydawać tylko poziomu grafiki. Współcześni gracze bardzo często oczekują nieskomplikowanej rozgrywki, której ukończenie zajmie najwyżej weekend. Warto zastanowić się gdzie leży źródło tych zmian i jak te przemiany objawiają się w praktyce. Możemy również zadać pytanie, czy każdy gracz jest graczem casualowym i co z tego wynika?

"Gdzieś już to widziałem...", czyli jak konwencje filmowe przenikają do gier

Przemysł filmowy zapewnia rozrywkę miliardom ludzi na świecie. Czy myśleliśmy jednak kiedyś nad tym, w jakim stopniu hollywood kreuje nasze wyobrażenia? Podążając tym tropem warto zastanowić się ile razy widzieliśmy w grach realizację pewnych konwencji, które zazwyczaj widzimy w filmie. Mafiozi w garniturach i kapeluszach? Samotny stróż prawa i pogrążone w zepsuciu miasto? A może od początku wiadomo było kto zabił? Dla kina gatunków nie jest ważne „KTO?” czy „CO?”, tylko „JAK?” – to stąd czerpiemy całą przyjemność.

Sponsorami nagród dla uczestników paneli teoretycznych oraz turniejów i zabaw są: portal ŚwiatGry.pl, Frogster Interactive Pictures i City Interactive.